Tam yaşayamamak , bir şeyin tamamına sahip olamamak korkusu diye bir şey var ve o mu beni yönetiyor yoksa? Nasılsa olmayacak diye baştan vazgeçmek. Ya da nasılsa bitecek korkusundan ilk zorlukta kesip atmak ve rahatlayıvermek. O yüzden mi yarım yarım her şey? Zaten tam mutlu olamamıştım ki , olmadı ki , baştan belliydi , diyerek mi teselli ediyorum kendimi ?