Bir gece yıldız oluruz, bir gece ay,
Bazen sessizce parlarız, bazen gümbürderiz haykırışlarla.
Hangi gökyüzü dar gelebilir ki bize?
Kanatlarımız yoksa da hayallerimiz var,
Ve hayallerle her boşlukta süzülür, her boşluğu doldururuz.
Mavi göğün altında ne varsa, bizimdir aslında,
Bir yıldızın ışığına tutunur, sonsuzluğu avuçlarımıza alırız.
Gözlerimizdeki parıltı yetmezse,
Kalbimizdeki ateşle aydınlatırız karanlıkları.
Gün olur, yıldızlar sönük kalır bize,
Çünkü kendi ışığımızı keşfederiz içimizde.
Ve anlarız ki, kanatlı olmak yetmez,
Ruhun hafifliğidir seni zirveye taşıyan.
Uzat elini, dokun o yıldıza,
Hayret değil bu, hak ediştir aslında.
Kanatsız da olsak,
Evrenin her köşesine izimizi bırakırız.