En babasız evlerin, yetim kalmış odalarında çiçekler büyütmüş kadınlar kadar canım yandı o gece. Kaburgalarıma saplanmış en paslı hançerleri söküp, geceye yürüdüm korkusuz. Ellerinin beyazlığını aradım kuytularda, yoktu. Tutacak bir el bulamadığı ilk yerden, eve döner insan hep…
Sen biliyorsun, evi sığındığı insandır insanın. Sen biliyorsun bak, yanında iyi hissettiğin anlaşılır mıyım anlaşılmaz mıyım derdi yaşamadığın, kendini huzurun göğsünde sıcacık bir merhametle uyuyormuş gibi, sıcak yaz akşamı serinliğinde gibi hissettiğin o insandır ev…