Ama hayatın bana dayattıklarından çıkarttığım naçizane sonuç şudur ki; insanlar çocukken ve yaşlanınca küçücük şeylerden bile mutluluk damıtabiliyorlar. Yolun başında olmanın masumiyeti ve yolun sonunda olmanın umursamazlığı sanırım bunun nedeni.
Sabahları okula giden çocuklarla işe giden çocukların aynı yaşta olmalarının kahrediciliğini, evlere temizliğe giden ablaların uykularını alamamışlığını, yaşamak için tek bir sebep bile bulamamasına rağmen neden yaşamakta ısrar etttiğini düşünemeyecek kadar umutsuz olan mesaisi bitmiş gece emekçisi kadınları benim gördüğüm yerden, benim gibi görsün istedim.