Bu kitabı Mark Twain'in şu sözünden esinlenerek yazmış Fitzgerald: "Hayatın en iyi kısmının başta, en kötü kısmının da sonda olması ne yazık."
Gerçekten de güzelim çocukluğu, o mükemmel gençliği ve bu iki dönemin meyvesini alacağın olgunluğu yaşayıp değerini bilememek... Yaşlılıkta sürekli olarak "ah o eski günler" özlemi duymak... Tam olarak yaşadığını hissetmen gereken zamanların koşuşturma, çabalama ve çoğu zaman da bunların karşılığını alamama olarak geçip ellerinden kaybolması ne acı. İki kez gelmiyor ki insan dünyaya "ilki tecrübeydi" desin.