"Kimseyle hiçbir konuda yarış halinde değilim. Kimseden akıllı, kimseden güzel, kimseden iyi olma gibi bir iddiam yok. Kimse için en değilim. Daha değilim. Bu devasa iddiasızlığın bana verdiği özgürlüğün hastasıyım.”
Bendeki yeri kocaman olan insanların, bana kenarda köşede zoraki bir yer ayırdıklarını fark ettiğim an; sessizce ve tepkisizce uzaklaşmayı seçtim. Hayatlarında hiç var olmamışım, hiç tanışmamışız gibi...
Öğrendim
Sükut içinde binlerce sorumun gizini
Nedenlerin cevapları bulmak için
Bir anahtar olmadığını
Bazen cevapların önemsiz olduğunu
Sanma kuyusunun içine düşünce anladım
Soruları bırakmaya başlayınca nefes alırmış meğer insan
Beklentiler ket vururmuş insana
Bırakmak bir kuş gibi özgürce uçmakmış gökyüzünde
Samimiyet yitirilince kaybedilirmiş insan
Yalnızlık zenginlikmiş
Kaybedilen şeylerin aslında bir yük olduğunu
Zamanla anlarmış insan.
Sadelik cezbedermiş insanı aslında
Doğallık cevhermiş...
İnsanlar şehirlere benzermiş
Kimisi kalabalık bir uğultu
Kimisi engin bir deniz
Kimisi sakin bir liman olurmuş insana
İnsan insana nankörmüş çoğu zaman
Sessizlik bazen tüm soruların cevabıymış
Zaman ilaçmış yaralarımıza
Hayat yaşamayı öğrenmekmiş
Kendin kalabilmek nimetmiş
Kaç yaşında olursa olsun insanın içinde hep bir çocuk yaşarmış
Çünkü insan umutsuz yaşayamazmış.
Her insan bir hayat dersi verirmiş
Önemli olan ne öğrendiğimizmiş
Bakmak ve görmek çok farklı şeylermiş
Önyargılı insanlar hep bakarmış ama göremezmiş