Krisztina âşık olduğunu sanıyor.Olmadığı,o zamanlar bile olmadığı sonradan ortaya çıkıyor.Sadece minnettar…. Ve tanrıların sebepsizce şımarttığı herkes gibi,mutluluğumun derinlerinde bir tür iç sıkışması hissediyorum.Her şey fazla güzel,fazla sorunsuz,fazla mükemmel.Böylesine kusursuz bir mutluluktan daima korkulur.Kadere bir kurban vermek istiyorum…
Her kitapta bir hakikat kırıntısı vardı ve her anı bir kırıntıya,insanın ilişkilerin gerçek doğasını boşuna öğrendiği,bu tür bilgilerin onu daha bilge kılmadığı cevabını veriyordu.
İnsanlar arasında oluşturduğuna şahit olduğum bütün duygudaşlıklar sonunda kibir ve egoizm bataklığında boğuldu.Yoldaşlık ve arkadaşlık zaman zaman dostluk gibi görünür.Ortak ilgi alanları insanlar arasında dostluğa benzer durumlar yaratabilir.Ayrıca insanlar yalnızlıktan kaçmak için de kendilerini onlara bir süre dostluğun çeşitlemeleri gibi görünen ama sonradan pişman oldukları samimiyetlere kaptırabilirler.Tabii ki gerçek bunların hiçbiri değildir.