Çiçek kokulu Sabahlar
Seni çiçeklere yoldaş etmiştim ben.
Geçeceğin yollar kuru kalmasın diye gölgene ağaçlar çizdim,
adımların incinmesin diye yollarına papatyalar serdim.
Peki sen neden kendini böyle yalnız bıraktın?
Neden kalbini sevgisizliğe teslim ettin?
Ve neden beni sensizliğin ortasında bıraktın sevgili…
Şimdi söyle bana;
Kime çiçek kokulu sabahlar hazırlayacağım?
Ben seni ezelden beri kendi bahçemin tek gülü bildim.
Bu yüzden kimseyi almadım hayatıma, alamadım.
Çünkü insan bazı sevgileri yalnız bir kişiye saklar.
Senin uğruna kaç papatyanın yaprağını avuçlarımda dağıttım,
kaç fesleğeni yollarında ezdim bilmiyorum.
Belki de bu yüzden senden başka bir ben kalmadı içimde.
Bütün hayranlığım sana dönüştü.
Şimdi kırgın çiçekler
sana biraz dargın.
Çünkü seni beklerken soldu bazı mevsimler.
Ama merak etme
Ben onları yeniden ikna ederim.
Çünkü çiçekler de bilir
İnsan en çok sevdiğine kırılır.
Bir de dönüp bana bak…
Ben hala ilk günkü gibi sen kokuyorum.
Hala senin için bir ev inşa ediyorum içimde.
Birde geceleri el pençe avuçlarımı açıp sana güzellikler dilerim.
Sana huzur isterim
sana kalbini yormayacak bir ömür isterim.
Ve artık bilmen gereken bir şey var