Zəhra Hadıyeva
@Setare_44
Şu anda okuduğu kitap
“Yüz addım da atsam, xilas olacağam, iki dəqiqə artıq dayansam, məhv olacağam” — hamı belə düşünürdü.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Knyaz Andrey Tuşinlə heç danışmırdı. Onlar o qədər məşğul idilər ki, elə bil bir-birlərini heç görmürdülər. Dörd topdan salamat qalmış iki topu toparlağa taxıb, dağa doğru hərəkət etdikdə, knyaz Andrey atını Tuşinə yaxın sürərək əlini ona uzatdı və:
— Xudahafiz! — dedi.
— Xudahafiz, əzizim, — deyə Tuşin cavab verdi, — əzizim, əlvida, əzizim! — Tuşinin gözləri nədənsə birdən yaşardı…
Nikolay Rostov üzünü o tərəfə çevirib, bir şey axtarırmış kimi, uzaqlarda, Dunayın suyuna, göyə və günəşə baxdı. Göy nə qədər qəşəng görünürdü, o nə qədər mavi, sakit və dərindir! Qüruba doğru enməkdə olan günəş nə qədər parlaq və gözəl idi! Dunayın suyu nə qədər xoş və zəif bir halda parıldayırdı! Uzaqda, Dunayın o üzündə maviləşən dağlar, monastr, əsrarəngiz dərələr, təpələrinə qədər dumanlara dalan şam meşələri daha gözəl idi… Oralar sakit və xoşbəxt idi… “Bircə orada olsaydım, heç bir şey, heç bir şey arzu etməzdim” — deyə Rostov düşündü. “Təkcə məndə və bu günəşdə o qədər səadət var ki, amma burada… inilti, iztirab, qorxu birdə bu anlaşılmazlıq, bu tələsiklik… Bax yenə də çığırırlar, yenə hamı geriyə qaçır, məndə onların dalınca qaçıram. Bax odur, odur, ölüm, başımın üstündə ölüm, ətrafımda ölüm… Bir anda hər şey bitə bilər, mən bir daha bu günəşi, bu suları, bu dərəni görməyəcəyəm…”
“Diriləri ölülərdən ayıran bir xətti andıran bu hüduddan bir addım o yanda min bir əzab və ölüm başlayırdı. Orada, o çölün, o ağacın, o günəşdə parlayan damın arxasında nə vardır? Kim vardır? Kimsə bilmir, amma bilmək istəyir. Bu hüdudu keçmək qorxuludur, amma adam onu keçmək istəyir. Hər kəs bilir ki, tez-gec bu hüdudu keçəcək və orada nə olduğunu öyrənəcək, bu, öləndən sonra nə olacağı bilmək qədər zəruri idi. Amma insan qüvvətlidir, sağlamdır, nəşəli və həyəcanlıdır, özü kimi sağlam, həyəcanlı, və həvəsli adamlarla əhatə edilmişdir.”
— Hə, indi əlvida! — O, oğluna əlini öpdürdü və özü də onu bağrına basdı. — Kınyaz Andrey, unutma, səni öldürsələr, mən qocanı ağrıdacaq… — O birdən dayandı və dərhal çığırtılı bir səslə — lakin özünü Nikolay Bolkonskinin oğluna layiq olmayan bir tərzdə aparmış olduğunu eşitsəm, mən… xəcalət çəkəcəyəm! — dedi, onun səsi titrədi.