Şehir otobüsünde hayatı,bir yere yetişmek telaşında olan gençleri seyrettim…
Hevesleri,hayalleri parmaklıklar ardına hapsedilmiş gibi hep uzak,hep ulaşılmaz olan akıllarında…
Sevgi onları yeşertecek kadar parlak değil belki de gözleri bu parlaklığa alışık değil…
Öyle yabancı ki günlük sevinçler dahi yüzlerinde tebessüm ettirecek kadar güçlü değil…
Hayat hep uç noktalarda,doyum bir o kadar da yaşanmaz uçuklukta…
Gençlik otobüste kendisine yer vermesini isteyen bey amcaya;
-Çok yorgunum amca!
diyen genç kadar yıllanışta…
Belki bunları yazan 26 yılın 50 yıldan yaş almışlığı kadar yaşlanışta…🍁✍🏻
08/04/25