İnsan bazen duygularını aptallık derecesine vardırır da yolunu şaşırır ya, öyle bir şey. Başka birşey den de olmaz;kalbin aşırı gereksiz, budalaca ateşinden olur hep.
İşte ağladım şimdi, çocuk gibi hatıralara kapılıp gidince. Herşeyi öyle canlı, öyle canlı hatırladım, öyle parlak bir şekilde belirdi ki bütün geçmiş önümde ve şuan öyle bulanık, öyle karanlık ki!..Nasıl sona erecek bu,nasıl sona erecek bütün olanlar?