Aslında fazla abartıyoruz insanları. Fazla değer veriyoruz, fazla üzerilerine düşüyoruz. Birilerinin hayatımızda ki en önemli yerde olmalarıyla, onlardan nefret etmemiz arasında ki mesafe çok kısa sürüyor. Çabuk tüketiyorlar, kıymet bilmedikleri şeylerin bizim için en kıymetli şeyler olduğu için. Hatta incinmesin diye avuç içimizde sakladığımız kalplerinin kötülükle dolu olduğu için. Haliyle üzülmek kaçınılmaz oluyor. Tahammülsüzlüğümüz bundan. Artık çabalamıyor olmamız bundan. Gücümüz yok anlamıyorlar. Onlar için zamanında yaptıklarımızı da, şuan hiçbir şey yapmıyor oluşumuzu da. Anlamıyorlar.