20.07.
Suruç'ta Düşen Çocuğa Mektup
Bu işte güneşin yarasıdır, bu şehre sığmayan mezarlık, şu yangın sesi. Sıvasız duvarlardan, yoksulluktan, çıbandan türemiş yurdum senindir, ölme, bırakma ellerimi. Bir dağlı görgüsü edin iki gözüm, hatırla gövdende dolaşan devinimi. Bu yalnız devrime koşup gelmişsin, sel sele karışır gibi sesime benzemişsin. Bir denizin dalgın kokusunu getirmişsin, üstün pul pul yosun.
Kaldır başını çocuk, ben ölem senin yerine!
Karacadağ - Ahmet Kılıç
İnsanın medeniyet kurduğu.
Mezopotamya'nın kalbi.
Buğdayın ana yurdu.
Neolitikten geçer adın,
Bazalt taşı senin sert inadın,
Topraktan evler senin icadın,
Gizli sevdalar senin sırdaşın,
Sırtını Diyarbekire yaslarsın,
Sivereğe kucak açarsın.
Zozanında revan atları şaha kalkadırsın.
Hozanlar sıtran söyletirsin
Yamaçlarında sürüyü keyifle otlatırsın,
Yürüklerin çadır kurduğu.
Muhacirlerin sığındığı.
Muhacir aşkların yaşandığı.
Oy oy Karacadağ!
Acep kıyamete kopsa da,
Sevdandan vazgeçen olur mu?
Baharı getirir sana kan kırmız gelincikler.
Düğün alayları kurar gençlerin.
Analar kuzunun kuyruk yağında, Karacadağ pirinci
pişirir.
Sevdalar sevdayı doğurur,
Olacaksa
Kış, Bahar, Yaz, Aşk, Ayrılık
Ölüm senden olsun.....
Sayfa 41
bagerê min
te dipirsim ji mêrg û zozanên feraşînê
dibêje;hey can...
ma ne ew zarokê min bû
di paxila min de za û mezin bû
mîna berxeke biharê zirav û porhene
herin temaşe bikin
hîna jî dewsa lîstikên wî mane
li ser rûçikê kanîkê min ê sar.
lê ez çi bikim lawiko
ji min re nebû yar,
wekî bazekî hêlîna wî nedîyar
fir da û çû ji nav lepê min ê evdalê
bagerê min bû çûkek ji çûkên demsalê.
te dipirsim ji tax û kolanên colamêrgê
dibêje; hey loo...
ma ne ew ciwanê min bû
ez baş dizanim ka çi birîneke kûr dil pêçabû,
mîna cembelîyê mîr û sêxê sen'an
herin guhdarî bikin
nav û dengê evîna wî digerîya li cizîra botan
lê ez çi bikim ciwano
carekê bûbû hevparê hizrên ahmedê xanî
derdê giran aramî çi ye nedizanî
lewma bergehê xwe kiribû çiya û banî
meşîya û çû li ber dilê min ê kovan
bagerê min bû çîrokek ji çîrokên şevan.
te dipirsim ji gelî û newalên çiyayê simbilê
dibêje;hey wax hey wax...
Bir kuş olup uçamamak ve bir insan bedenine ve kaderine sahip olmak ne kadar kötü bazen. sadece bunu diyebiliyorum kendime. Kocaman insan, dünyayı yıkan insan, atomu parçalayıp dünyayı yıkan insan, ışık hızıyla yarışıp güneşe kafa tutan insan, tüm tanrıları göklerden indirip, tahtlarına oturan insan… bu kocaman şey nasıl bu kadar çaresiz kalabiliyor bir duygu karşısında? Özlemek, çok tarifsiz bir şey. Ne kitapların yazdığıdır bu, ne de dillerin söylediği… Belki de kelimeler çaresiz, ya da eller beceriksiz.. Anlatamamışlar ne olduğunu. Zehirse neden bu kadar tatlı, ab-ı hayatsa neden bu kadar acı…
27 Kasım 2011 / Piran, Amed
Armanc Kerboran