Dilgeş
Bir kış akşamıydı
Döğüşe gitmek için çıkmıştım evden
Halkımı zulm dan kurtaracaktım
Yakınma derdim analara
Ağlama derdim yaralı gençlere
Sokakta tek bir kedi yok
O
Acıyla durmadan kenar mahallemi dolandım
Kan var ceset yok
Çığlıklar ağıtlar var
Yüzler yok
Biliyorum bir ben geç kalmıştım
Kavgaya
Bir ben geç kalmıştım
Sevgiliye
Bir ışık
Bir ses
Ve
Tüm duvarları sarsacak koca bir haykırış
Göğsümden kan akıyor
Sevgili kanayan dizlerine ağlıyor
Babam bana ağlıyor
Anam vurulunlara ağıtlar yakıyor...
Karanlık saatlerin çığlığı sıçrıyor yıldızların ışıyan yanaklarına
Ve bir bazi yıldızlar yerini yadırgamışcasina
Göç misali hızlıca
Adı: Kayma
Oysa her kayma bir kayboluş
Upuzun gidiş bana
Kelimeler yitiyor ağzimin kıvrımlarında
Zihnim bulanıyor
Sürgünlerim uzuyor içimin ağrısında
Ve bir bazi kıpırtısız öylece
Gözlerim yoruluyor.
(Kadri)
Kolan bê dengin ji pêjna te
Baran bê vebir e
Payîz pîr bû çû
Zivistan gelek zor e
Dîwar wekî tahtekî sar
Pal didim tenêtîyê
Hil dikim cigarek tahl
Hilmê li min dibire
Bawerîyê didim agir
Didim roja nû
Lê minxabin ne agir te tînî
Ne tu
Li gel rojê di vegere
GEVERÎ