Adalar hep yalnızdırlar. Tek başına ve denizin ortasında... Hiçbir yere kıpırdamazlar ama insanlar - eğer isterlerse- ona ulaşır... Onu severler ya da sevmezler... Bir daha gelir ya da gelmezler. Ada ise hep durur. Kimse gitti ya da geldi diye yıkılmaz... Belki de böyle olmak gerek hayatta.
Bir kişiye, “Seni Seviyorum” dediğinizde; aynı zamanda diğer insanları, kaplumbağaları, kedileri, nar ağaçlarını ve genel olarak hayatı sevdiğinizi söylemiş olursunuz.