Sometimes there is no next time, no second chance, no time out.
Sometimes it is now or never. Things change. Friends leave. Life doesnt stop for anybody.
Kendimi bildim bileli başımın çaresine baktım. Yemek, giysi, barınak, her şey. İnan bana, kaç yaşında olduğun fark etmez. Herkes yaşlanır. Herkes bir meslek öğrenebilir, vergilerini ödeyebilir ve bir aile kurabilir. Ama bu büyümek değildir. Asıl önemlisi dünyan sarsıldığında nasıl davrandığın ve etrafında neleri ne kadar görebildiğindir.
"Böyle durumlarda, insanlar neler olduğunu gerçekten anlamadıklarında, gerek olmasa bile en kötüsünü düşünürler. İnsanların karanlıktan korkması gibi. Aslında korktukları şey karanlığın kendisi değildir; o karanlıkta neler olabileceğini bilmemeleridir. Göremedikleri, dolayısıyla da emin olamadıkları için, normalde olabileceğinden daha kötü şeyler olduğunu hayal etmeye başlarlar...
... Panik ve korku etkisini göstermeye başladığında, mantık çabucak bir kenara atılabilir."
Bizi birbirimize bağlayan, elektrik misali içimizde dolaşan bir enerji var. Hepimiz ampullere benziyoruz. Kimileri diğerlerinden daha parlak yanarken kimileri kaybolduğumuzda bize yolumuzu gösteriyor. Kimileri herhangi bir işe yaramayacak ya da ilgi çekemeyecek kadar sönük.
Kimileriyse patlak.
Hepimiz aynıyız ama farklıyız, karanlıkta parlamaya çalışıyoruz ama bizi birbirimize bağlayan ışık bazen göremeyeceğimiz kadar kısılabiliyor.
Bir ampul yanıp sönmeye başladığında, tamamen patlamadan el atmak gerektiğini düşünürüm.
Zira kimse karanlıkta kalmak istemez.