Şevval Köse
@Sevvalkoose
Bugün hüzünlü uyandım yine. Çok garip. İnsan aynı anda hem hüzünlü hem de huzurlu olabilir mi? Oluyor sanırım. Belki de hüzün benim alıştığım en yakın arkadaşımdır kim bilir… Ondan belki hüznün içindeki bu huzur. Mutlu olduğumda, üzüldüğümde, heyecanlandığımda sanki tüm yaşamımda. Bir duvarın arkasından daima beni izler gibi… Gözlerimin derinlerinde, gülerken kıvrılan dudağımın kenarında, ağladığımda gözyaşlarımda. Ruhumu dinlendiren, şarkılarımı anlamlandıran ve beni ben yapan içinde huzur bulduğum bu hüzün…