Kızlar olsa olsa on beş yaşındadırlar, gencecikler, oysa onların yaşındayken kendimi ne kadar büyük hissettiğimi hatırlıyorum. Hayatın hep tersine işlemesi ne tuhaf. Yetişkin kılığına bürünen çocuklardık șimdiyse çocuk gibi davranan büyükleriz.
Bazen anılarımız, geçmişimizi daha güzel göstermek için çerçevelerini değiștirirler ki geriye dönüp baktığımızda daha az korkunç șeyler görebilelim. Bazen anılarımızın üstünü boyarız ki altında gizlenenleri hatırlamıyormuş gibi yapabilelim.