Bugüne kadar hep iyi olmaya çalıştım, kendimden başka herkesi düşündüm, değer verdim çünki değer görmek hoşuma gitti, iyi hissettirdi ama bir şey oluyor bunun farkındayım, daha önce olmayan bir şey artık iyi hissedemiyorum , yavaş yavaş kaybediyorum değer verdiklerimi, ama sorun bu da değil, göz göre göre kaybettiklerimi izliyorum ama bir şey yapamıyorum, yapmaya mecalim yok o kadar bitkinim o kadar yorgunum ki, değer veremiyorum artık kimselere. Tek tutunduğum dalım bir kaç değerli insan idi (dallar yavaş yavaş kırılıyor). İçimde yabancı birisi var sanki kendimi tanıyamıyorum artık, yaptıklarıma anlam veremiyorum. Bende kalan ve değişmeyen tek şey bir buruk kalp yarası ve içimdeki eksiklik duygusu.