Bekleyiş
Kömürle beraber yanmakta olan acılarımız var
Öyle kor öyle har
nefretimiz , öfkemiz , kavgalarımız var
asıl yanması gereken
Elimizde umuda dair cümlelerimiz olmalı
Oysa elimizde de ağır mı ağır bir kahır var
Gözlerimi kapatsam çarpıyor duvarlar
Kapatmasam karanlık yarınlar
Korkuyorum umut ne zaman aydın olacak
Bekliyorum , bekliyoruz …
Reklam
Hıçkırık
Bu nasıl bir utançtır
Dünün bugünü
perdeli bir pencere
O kadar karanlık
Herkes yolcu sanki bu şehirde
Herkes ölü bu şiirde
Yollar beşik , evler beşik , bebekler bekliyor sabahı , beşikler sallanır tanrı elinden
Sarhoşlar bile uyanık , ölüm uyanık
Yalın bir sessizlik içinde
Acıdan acı bir çığlık
Çıplak ayaklarda lastik terlikler
Ter içinde kalan anne , keskin bir soğuk
Bu nasıl bir utançtır
Bir taraf yatlı bir taraf yazlık
Bir taraf enkaz bir taraf dağlık
Bir taraf fesleğenden koku
Bir taraf ölümden
Bu nasıl bir utançtır
Buğulu camlara çizilmiyor kalpler
Cam kırık , parmak kırık , can kırık
Boğazım düğüm düğüm
Mız bir hıçkırık …
Bu nasıl bir utançtır
Binalar çürük
Vicdanlar çürük
Çürük siyaset , hepsi çürük …
Bir Sana
Bir sana konuşurdum bir de geceye
Gökyüzünde ışık gözlerim zifiri
Cümlelere nal çakılmış gibi
Asılı kalıyor heceler
Karışıyor nefes nefese kalmış bir atın terine …
Bir sana konuşurdum bir de geceye
Kül saçlı bir kadın , kor bir dilde ağıt yakıyor
Dem vuruyor kara gözlerine , bakıyor beçare
Akşamı geçmiş saatler
demini almış geceye …
Bir sana konuşurdum bir de geceye
Doğurabilir mi toprak bizden gidenleri
açacak mı Akdeniz de defne çiçekleri
Oynayacak mı samandağın etekleri …
Bir sana konuşurdum bir de geceye
Saklanıyor çocuklar , usulca, anaç koyunlarda
Bu oyun ki bilmedikleri
Keşke bulabilsem ah keşke seni
Diri olmasa da tek parça , hiç yoksa ölüleri …
Mp
Dramafon
Akşamın yerini çoktan geceye bırakmıştı kendini . Eve doğru temkinli adımlarla ilerliyorum hafif bir soğuk . Sokaklar bomboş o kadar da izbe, sokak lambalarının ışıkları bile ürküyor gibi geceden . Etrafımda bir korku ki ne korku sanki kalabalık içinde bir suçluymuşum gibi . herkes o kadar garip ,yüzleri o kadar karanlık o kadar ürkütücü , sanki tuhaf giyinmişim de herkes ayıplayan gözleriyle gözbebeklerimi beşikte sallıyor gibi ,oysa sokakta kediler bile yok o kadar sade .tıpkı imarı çıkmamış bir yapı , üzerinden zaman ve yılların verdiği kuşkulu yarım kalmış inşaat halinde bina … neyse ki eve yakınım evet evim evim küçük evim . Asude apartmanı . B blok no 20 daire 5 . Vee yedi merdiven çıkıp kapıya vardım . Anahtar ve cüzdanımı sol ön cepte taşıyorum hep yıllardır bu şekilde , sebebine gelirsek hiç unutmam üniversite kaydım için gittiğim şehirde arka cebime koyduğum cüzdanımın ya çalınmış olması ya da düşürmüş olmam rezil bir gündü , ne para ne kimlik hem paramı hem kimliğimi kaybetmiştim aslında daha da aslına bakarsak kimliğim hep kayıptı . o konuya çokta girmeden , asıl konuyu da dağıtmadan cüzdanımı o sebeptendir ki ön cepte taşırım bir daha kaybolmasın diye , onun yanına da anahtarımı yani evimi … insan evini de kaybetmeyi göze alamıyor işte . aslında kira da olsa dünya da bile kiracı değil miyiz zaten . Buldum buldum da anahtarı hangi akla hangi sebepten sağ ön cebime koyduğumu zerre hatırlamamakla beraber anahtarla tek seferde açıyorum evim evim güzel evim , evim evim küçük evim . Bir koku sarıyor etrafımı mis gibi rutubet . evin içinde kovalamış bütün bütün oksijenimi .neyse ki oksijenin hayati tehlikesi yok çoktan evi terk etmiş durumda . İki artı bir in üç etmeyeceği bir evde bir artı bir adam geriye arta kalan yalnızlık . Mutfağa geçip oturuyorum
