Ne kadar anlatabilirim uzun suredir yazmayışımı..
Çirkinleşen harflerimi,kalemi tutmaktan çekinen eğri parmaklarımı..
En zoru da umuda değer hiçbir zaferimin olmayışı..
Yalnızca susuşlarım, kendini kendinden soğutan yenilgilerim var..
Şimdi düşürmek bir sayfaya cirkin harfleri..
Bu suratsız harfleri,eğri parmaklarımı,susuşlarımı ve yenilgilerimi yakmalı denize bakan bir güneş ateşinde..
Sonra boğmak kendini o denizin mavisinde..
Güneş’in denize düşen gölgesi yakmıyor hiçbir harfi..
Eğri parmaklarım tutunmuyor hiçbir yelkene..
Susuşlarım fırtınayla savaşırken yenilgiye düşmeden sessizleşiyor..
Yenilgilerimin rotasını yakıyor güneşin ciplakligiyla..
Bir ben boguluyorum o mavide..
Mavi umudun rengidir diyenlere inanma sevgilim..
Bana siyahi bağışla..
Göz kapaklarım çöksün umuda,karanlığa..
Maviye umut bağlayanlardan umudumu keserken siyaha aşık olduğumu unutma sevgilim..”
Seyran☘️