İnsanlar hep ölümü konuştular; doğumun, hayatın kıymetini bilmedikleri için…
Hep kaybetmenin acısını dillendirdiler; sahip olmanın değerini fark edemedikleri için…
Manevi olarak binlerce cana kıyan suç makineleri olmalarına rağmen daire dışındaki acılara yas tuttular, mersiye okudular…
*Merâtibü’l-vücûd hiyerarşisini tersine çevirdiler…*