Nâzan Bekiroğlu..
Okumak bitmesin dediğim cümlelerin yazarı.. Bu kitabı değil sâdece, bütün yazdıkları ve ne varsa..Okurken büyülenmek denilen o hâdise için mümkündür diyebildiğim kelîmat. Güzeli iyiyi sorgulamıyor yargı bildirmekten epey ötelerde nefesleniyorum, had mevzuu yâhut değil; ne gam böylesi efsunkâr iken..
Ne kalıyor geriye kitabın sayfasını açıp hecelere geçince, hiçbir şey. Okudukça eksiliyorum, her cümlede kayboluyor uyandığımda başa dönüyorum.
Hissetmek mi yaşamak mı..
Bir cümleyi okuduktan sonra gözleri kapatıp o duyguyu yaşamanın, o duygudan köşe bucak kaçış tasarısının okurun kirpiklerine sunulduğu tecrübe..ne de eşsiz, nasıl da kifâyetsiz..
Kimden, kimlikten uzak baktığım tüm satırlar için.. Kıyas kabûl etmediğim kitapların yazarı.. Neyi neyi diye sordum kim bilir sonsuz kere.. Yanıtsız kaldı isem her seferinde, yanıt mühim mi..
Okudum bitti diyemediğim diğer kitaplar gibi. Bitsin istemediğimden sürekli başa alıp alıp gönlümün takılı kaldığı..İnanıyorum ki kalem de bitiremedi sözlerini.. Üzgünüm ki sonsuzluğa biçilmiş hecceler..Bir bitmiş mümkün olmuş mu ki..
Gözlerimin sevinçten, hayretten dolduğu hayranlıktan mânâyı bulandırdığı; okuyup kayda aldığım, her boşluğa sığdırma gayretiyle dinleyip yine de esrârına kanamadığım..
Sonsuz kere okuyabileceğim ve okuyup okuyup bitiremeyeceğim.. Kitap(yazarın bütün kitapları gibi). Bitmediğinden yarım aslâ demediğim aslâ diyemeyeceğim.. Bâzen, hatırladıkça söylenmek gerek yazdıkları için ve hatırlamak ümidiyle not deyi tutmak kenarda..
Okudum diyemiyorum mâdem; yazar, yazdım diyebildi mi acaba herhangi biri için..
Boşluk için suâl.
Yanıtsız kalsın.
Öylece.