Karanlığın giziyle dolu nemli ovalar yerini önce, sert kayalara bıraktı; sert kayalar, yavaş yavaş gecekondu evlere dönüştü ve aklıevvel bir Kayalı ile hilebaz bir ayakçı, hiç konuşmadan yan yana ilerlediler.
Belirsizlikler, tera gidebilecek her şey ve tüm kötü olasılıklar kafasında dönüp durmuş olsa da tiz bir şarkı hepsinin önüne geçiyordu. Bu şarkının adı umuttu ve Lunu, her ne kadar bu şarkıyı söylemeyecek kadar akıllı olduğunu düşünse de umudun, bir kalbe dolması için akla ihtiyacı yoktu.