Şule

Şule
“Bir karavan lazım bize, sınırsız çay ve bir sürü kitap, bir de deniz manzarası…”
Bazen insanı hayatta tutan şey, varılacak yer değil. Yolda, çok kısa bir an için bile olsa, yeniden gülebilmektir.
Reklam
Bulutlar ne kadar koyu olursa olsun, arkalarında bir yerde güneş vardır. Görünmese bile oradadır. O yüzden güneş doğmadan önce de gülmeli insan. Umutla. Fazla beklemeden. Hiçbir şey tükenmeden evvel.
Deli dolu olmak gerekir bazen. Ruhuna kara bulutlar çöktüğünde bile.
Acı, üst üste yığıldığında insanı taşlaştırıyordu. Fakat gülmek. Gülmek, o taşın üzerini küçük bir süngerle silmek gibiydi.
İnsan böyledir işte. Çoğu zaman bir sığınağa muhtaçtır. Gerçek hayatta bulamadığını, hatıraların loş koridorlarında arar. Aradığını bulamayınca da kalbi, en güvenli limana demirlemek ister. Sevgiyle güvenin birbirine kenetlendiği, sağlam halatların kopmadan tutunduğu bir liman. Fırtına ne kadar azgın olursa olsun, insanın kendini bıraktığında batmadığı tek yer.
Sayfa 14·Kitabı okudu
Reklam