Şule
@Shuule
“Bir karavan lazım bize, sınırsız çay ve bir sürü kitap, bir de deniz manzarası…”
Şu anda okuduğu kitap
Acı, üst üste yığıldığında insanı taşlaştırıyordu. Fakat gülmek. Gülmek, o taşın üzerini küçük bir süngerle silmek gibiydi.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan böyledir işte. Çoğu zaman bir sığınağa muhtaçtır. Gerçek hayatta bulamadığını, hatıraların loş koridorlarında arar. Aradığını bulamayınca da kalbi, en güvenli limana demirlemek ister. Sevgiyle güvenin birbirine kenetlendiği, sağlam halatların kopmadan tutunduğu bir liman. Fırtına ne kadar azgın olursa olsun, insanın kendini bıraktığında batmadığı tek yer.
Çocukken canımız acırdı; dizimiz kanar, gözümüzden iki damla yaş dökülür, sonra her şey geçerdi. Büyüyünce kalp acıyor. Kalbin sızısıysa ne merhemle geçiyor ne de zamanla azizim! İçte bir yere yerleşiyor ve oradan hiç çıkmıyor.
Sahi, neydi ölmek?
Toprağın altına girmek mi yalnızca yoksa hayattayken içten içe eksilmek mi?
Sadece ölüler ölmüyormuş; insan, hayattayken de bir ölü olurmuş çoğu zaman.