Sevtap eken
@Sida467
Kitaplara aşık biriyim okurum ve öyküde yazıyorum ilk oykum hazan mevsimi filiz gokdemir köşkler fkg yayınlarından çıktı
AFFETMIYORUM 2 BÖLÜM
Göz yaşları içinde kafamı çevirdiğimde Giray’ı elleri pantolonunun cebinde bana soğuk bir şekilde bakarken gördüm. Ellerim titriyordu, ondan uzaklaşıp zorlukla konuştum.
“Geldiğini duymadım.” dedim
“Kim seni üzdü hayatım, üstelik ağlamışsın, bana neler olduğunu anlatacak mısın?” dedi soğuk ve alaycı bir şekilde.
Ona ağlayarak gelen kadını ve söylediklerini anlattım. Giray hiç istifini bozmadı ve donuk yüz ifadesiyle dinledi, dinledi…
Giray’a inanmanın ne büyük hata olduğunu o an anladım ama artık çok geçti.
“Demek her şeyi öğrendin. Aslında Türkiye’ye gidince söyleyecektim her şeyi, madem öğrendin o zaman detayları da benden öğren” dedi yüzsüzce.
Benimle ve Suat’la ilgili tüm planlarını hiç utanmadan, soğuk kanlı bir şekilde tek tek anlattı.
Onun yanında güçsüz biri olarak görünmek istemiyordum ama göz yaşlarımı da tutamıyordum. Yüzüne tükürmemek ve onu tokatlamamak için kendimi zor tuttum.
“Çok aptalım gerçekten, senin gerçek yüzünü göremedim. Benimle sadece intikam için evlendiğini öğrenmek çok acı verici… Beni hiç sevmedin mi Giray, yoksa kapkaç olayını da sen mi hazırladın?
“O kadar değil, senin kim olduğunu bilmiyordum, aslında seni tanıdıkça hoşuma da gittin. Tatlı güzel ve akıllı bir kızdın. Seni araştırınca, o pisliğin kardeşi olduğunu öğrenince içimdeki öfke harlandı ve bingo! İntikam için biçilmiş kaftandın. Ağabeyin benim aile mi aldı, bende onu mahvedeceğim. Onu iflasa sürükleyeceğim ve sende bana bir çocuk verip hayatımdan çıkacaksın! Gerçekten safsın, insan sevdiği insanı araştırır ama sen bana sonsuz güvendin. “ dedi pis pis gülerek.
“Adi pislik, senin dediklerin asla olmayacak! Seni boşayacağım ve en kısa zamanda senden kurtulacağım!” dedim bağırarak.
Giray bana beton gibi donmuş bakışlarıyla yaklaştıkça ben ondan uzaklaşmaya başladım. Ondan öyle
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Öfkeyle hastanenin kapısından çıktım. Aldığım haber beni çılgına çevirmişti. Arabama bindiğimde ellerim titriyordu. O kadar titriyordu ki, anahtarı bir türlü takıp kontağı çeviremiyordum. Anahtar elimden düştü. Eğilip alacağıma, içimden gelen ağlama hissine karşı koyamayıp, iki elimle yüzümü kapatıp hüngür hüngür ağladım. “Tanrım, ne yaptım ben?” mütemadiyen bunu düşünüyordum. “Ne yaptım ben?”
Gözyaşlarım dinince, içim de boşalmıştı. Hiçbir şey düşünmeden, öylece hiç kımıldamadan arabamın içinde gözlerimi uzaklara dikmiştim boş boş. Ne kadar öyle kaldığımı kendim de bilmiyordum, ama nice sonra kendime geldiğimde, akşam inmişti bile şehre.
Eğilip anahtarı yerden alıp arabamı çalıştırıp, hastanenin park yerinden çıkarak, akşam trafiğine karıştım. Nereye gideceğimi biliyordum. Ona gidecektim!
Yasemin, adı gibi yasemin kokan kadın… Deli gibi âşık olup etrafında aylarca döndüğüm kadın… Sonra bir gün, tek bir sözümle yerle bir ettiğim kadın…
Keşke o uğursuz gün hiç yaşanmasaydı.
Keman
Derin bir uykudan uyanır gibiydim. Gözlerimi açmadan evvel iyice kendime gelmeyi bekledim. Etrafa bakındım. Bulunduğum yer tanıdık değildi. Neredeydim? Ne olmuştu bana? Bir türlü çözemiyordum. Yattığım yatağın hemen yanı başında bulunan pencere bir koruluğa bakıyordu. Ama ne ev ne de bu koruluk bana aşinaydı. Karnıma bir sancı girince elim gayri ihtiyari ağrıyan yere gitti. Aman Allah’ım, ben hamileydim! Kimden? Ama daha önemlisi; ben kimdim? Gözlerimi tekrar kapatıp hatırlamaya çalıştım. Ama nafile, bir türlü hatırlamıyordum. Kimdim, burası neresiydi, kimden hamileydim, hiçbir şey hatırlamıyordum.
Birinin bakışını üzerimde hissedince tekrar dönüp evin içine doğru baktım. Köşedeki koltuktan bir adam kalkıp üzerime doğru geliyordu.
"Hayatım sonunda uyandın! Ağrın var mı?” dedi bana yaklaşırken.
“Sen kimsin? Ben neden buradayım? Ben… Ben hiçbir şey hatırlamıyorum!” diye cevap verdim, korkuyla bana yaklaşmış olan adama bakarak. Onu hayatımda bir kere bile olsun görmediğime yemin edebilirdim. Uzun boyluydu. Öyle çok yakışıklı sayılmazdı lakin gözleri sevgi dolu bakıyordu.
“Korkma canım!” dedi teskin edici bir sesle, yatağın yanındaki tabureye otururken. “Sakin ol! Bebeğimizi düşün!”
Elim yine gayri ihtiyari karnıma gitti.
“Bebeğimiz!”
demişti adam. Çocuğumun babası o muydu? Kendimi ne kadar zorladıysam da karşımda duran adamla birlikte yaşadığım herhangi bir anıyı canlandıramıyordum kafamda.
“Sen, sen kimsin? Ben kimim?” diye sordum. “Burası neresi? Hiçbir şey hatırlamıyorum!”
korkudan sesim fısıltıyla çıkmıştı ancak.
Adam gülümsedi. “Senin adın Hazal ve ben senin kocan Davut’um.”
Dedi sakince.
“Bu da,” diye devam etti elini karnıma koyarak,
“Bu da bizim kızımız!” Sonra ayağa kalkarak arkasında duran komodinin çekmecesinden bir zarf alıp bana uzattı.
Ben zarfı