Kalbimin çıtırtılarını duyuyorum. Tek tek kırılıyor her bir parçası. Hani bir bebeğin doğumunda denkmiş ya yirmi kırığa sancısı. Kaç kırığa tekabül eder ayrılığın hiç bitmeyen acısı.
Yüreğimin bir tarafı alıştığı mutsuzluğun içinde tutmaya çabalıyor gibiydi kendini. İnsan yapması gerektiğinin ne olduğundan içten içe emin olsa da karar vermek bazen oldukça zor oluyordu. Verdiği kararı uygularken ve yüregine kıymetler batarken taş gibi bir irade gerekiyordu.