Enver
@Simdiveburada
147 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Payamlar Çiçek Açar, yazarın ilk kitabı olsa da ilk yazıları sayılmaz. Çünkü yazar evvelinde HT Hayat’ta köşe yazarı olarak birçok yazı yazmış. Üstelik bir anlatıcı. Mahir bir anlatıcı…
Bu özelliği yazılarına da yansımış ve bizler bir “kadının” iç bahçesine dair yazılar okurken ondan masallar da dinliyoruz.
Kitabın türü için “anlatı” diyebiliriz. Yazar hayatına, anneliğe, kadınlığa ve öğretmenliğe dair bir anlatı sunuyor bize. Bunu tepeden bir yerden değil, hayatın ortasından yapıyor.
Okurken kadınlığa ve anneliğe dair, hayata ve kendimize dair nice şey bulabileceğimiz yazılar bize içsel sorular da sorduruyor. Peki Payamlar Çiçek Açar mı? Evet, diyor yazar. Kalpten emek verirsen ve kalpten dilersen elbette çiçek açar.
Yok Oğlan, Canan Demirci’nin ikinci kitabı. Yazar, dedesi Demirci Niyazi’den dinlediği bu masalı yıllardır anlatıyor. Hem bir hekim hem de tiyatrocu olan Canan Demirci, aynı zamanda bir anlatıcı. Bir masal anlatıcısı, mesel anlatıcısı, hikaye anlatıcısı. Dedesinden dinleyip yıllarca diyar diyar anlattığı masallardan biri olan Yok Oğlan’ı, bir de yazıp bize sunmuş. İyi ki yazmış.
Masalda ismi konulmayan bir kahraman görüyoruz: Yok Oğlan. Masal boyunca bu kahramanın isminin neden olmadığını ve ismini bulmak için ne yollardan geçtiğini okuyoruz.
Çocuklara hitap ediyor gibi görünse de aslında 7’den 77’ye herkesin merakla okuyabileceği bir “arayış hikayesi” Eminim ki hepimizi düşündürecek, hepimize ilham olacak bir hikaye. Yok Oğlan’ın var olma çabası, bize kendi çabamızı ve “varlığımızı” sorgulatacak.
Kitabın sonundaki etkinliklerle okur da kitaba dahil oluyor ve tadından yenmez bir final karşılıyor bizi.
Kitaba dair ne yazarsam yazayım eksik kalacak. Diyebilirim ki beni kalbimden ve beynimden aynı kurşunla vurdu.
Dinlemek gerek, diyor Ece Temelkuran. Oturup birbirimizi dinlememiz gerek. Herkes bir şeyler söylüyor lakin hepimiz Anadolu’yuz, diyor. Öyle güçlü ve ve öyle insani bir ifadeyle anlatıyor ki içiniz sızlıyor bir yerde. Okunmalı, mutlaka. Anlamak için, düşünmek için… Hak vermek ya da haklı çıkmak için değil. İnsanlığımızı hatırlamak için.
Mahir Ünsal Eriş ismini ilk defa “Bangır Bangır Ferdi Çalıyor Evde” kitabıyla duymuş ve ilk o kitabını okumuştum. Sonra “Dünya Bu Kadar, Sarıyaz, Öbürküler” isimli kitaplarını okudum. Ve son kitabı
Billur Örüntüler, yazar Rıdvan Hatun’un ilk kitabı. Bir ilk kitaba göre gayet başarılı bir dil ve kurguyla karşılaşıyoruz. Kitapta birbirini gizli bir örüntü halinde izleyen öyküler görüyoruz.
Okuduğum her öyküden sonra “En iyisi buymuş.” dedim. Başa dönüp ilk öyküyü okuduğumda yine “En iyisi buymuş.” dedim. Hepsi aslında en iyi olan bir örüntü yumağı: Billur Örüntüler.
Kitapta en çok etkilendiğim öykü ise Karbon oldu diyebilirim. Dili, kurgusu, konusu, akışı… Çok akıllıca ve tüyler ürpertici bir biçimde ilerleyip aynı şekilde bitiyor.
Yazarı candan tebrik ediyorum. Çok yaşasın ve daha çok yazsın dilerim.
