Yokluğunda yaşayamayacaklarımız ölürken,
yavaş yavaş soğuyup soluklaşırken başlarında nöbet tutmalı ve sonra
tekrar sokakların keşmekeşine,
yanıp sönen trafik lambalarının,
ağaçlarda çığlık atan kargaların arasına karışmalı,
cenaze törenini düzenlemek için yapılması gereken pratik işlerin altında ezilmeli,
ölüm ilanını yazmayı unutmamalıyız.
Hepimiz buralardan geçtik ve geçeceğiz,
cenazeden sonra haftalarca,
belki bir yıl,
belki de kendi yok oluşumuza değin yas tutacağız.