Happybooks
@SinemG_
88 okur puanı
Şubat 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
En Büyük Yaralar, En Yakınlarımızın Açtıklarıdır!Edebiyat
Herkese selamlar sevgili kitap dostları.
Çağdaş edebiyatımızın en özel kalemlerinden biri olan 
Tarık Tufan ‘ın ruhunuzu tarumar edecek son kitabı 
Gece Açan Çiçekler ‘in incelemesi ile geldim.
Tarık Tufan; modern zaman insanının iç dünyasını, yalnızlığını, hayal kırıklıklarını dert edinmiş bir isim. Bütün eserleri bu varoluş sancılarının çığlıkları ile dolu. Bazı eserlerinde karakter ismi bile yok fakat ruhunuzun en derinine o isimsiz karakterler ile darbe indirmeyi çok iyi başarıyor. Düşündürtüyor, sorgulatıyor, ağlatıyor. Yazarımız İstanbul Üniversitesi Felsefe Bölümü’nden mezun ve Marmara Üniversitesi Orta Doğu ve İslam Ülkeleri Enstitüsü’nde Sosyoloji alanında yüksek lisans yapmış. Dolayısıyla kaleminin ve zihninin altyapısını buralardan beslemiş diyebiliriz. Zaten eserlerini okurken felsefe ve tasavvuf buram buram hissediliyor. Kitaplarında bolca metafor kullanan bir isim. İncelemesini yaptığım kitapta da birazdan bahsedeceğim üzere bol bol metafor var ve yazarlık serüveninde ilerledikçe Tarık abimizin metafor kullanma dozu da artıyor gibi geldi bana. :))
Kitaba geçeceğim yavaş yavaş ama nerden başlasam inanın bilemiyorum…
En iyisi kitabın girişindeki “Prolog” dan başlayayım…
Güneşin batıdan doğduğu, İstanbul Boğazı’nda dev bir yangının çıktığı, fırtına, duman, havaya karışan kimyasal kokuları gibi dehşet verici sahnelerin olduğu bir kıyamet günü tasviri ile başlıyor kitap. Fakat bu kıyamet aslında bir metafor. İnsanların içindeki cehennemin tasavvuru.
“Kıyamet meleği epey gecikmişti, çünkü insan kendi cehennemini çoktan yaratmıştı.” diyor yazarımız… Ve İstanbul’da böyle bir kıyamet günü en son 100 yıl önce yaşanmıştı diyerek kitabın içeriğine göz kırpıyoruz…
Şöyle ki:
Kitabımızın iki anlatıcısı var. Birisi günümüzde geçen hikayenin anlatıcısı Halide… Diğeri ise Osmanlı’nın
Tarık Tufan ‘ın ruhunuzu tarumar edecek son kitabı Gece Açan Çiçekler ‘in incelemesi ile geldim.
Tarık Tufan; modern zaman insanının iç dünyasını, yalnızlığını, hayal kırıklıklarını dert edinmiş bir isim. Bütün eserleri bu varoluş sancılarının çığlıkları ile dolu. Bazı eserlerinde karakter ismi bile yok fakat ruhunuzun en derinine o isimsiz karakterler ile darbe indirmeyi çok iyi başarıyor. Düşündürtüyor, sorgulatıyor, ağlatıyor. Yazarımız İstanbul Üniversitesi Felsefe Bölümü’nden mezun ve Marmara Üniversitesi Orta Doğu ve İslam Ülkeleri Enstitüsü’nde Sosyoloji alanında yüksek lisans yapmış. Dolayısıyla kaleminin ve zihninin altyapısını buralardan beslemiş diyebiliriz. Zaten eserlerini okurken felsefe ve tasavvuf buram buram hissediliyor. Kitaplarında bolca metafor kullanan bir isim. İncelemesini yaptığım kitapta da birazdan bahsedeceğim üzere bol bol metafor var ve yazarlık serüveninde ilerledikçe Tarık abimizin metafor kullanma dozu da artıyor gibi geldi bana. :))
Kitaba geçeceğim yavaş yavaş ama nerden başlasam inanın bilemiyorum…
En iyisi kitabın girişindeki “Prolog” dan başlayayım…
Güneşin batıdan doğduğu, İstanbul Boğazı’nda dev bir yangının çıktığı, fırtına, duman, havaya karışan kimyasal kokuları gibi dehşet verici sahnelerin olduğu bir kıyamet günü tasviri ile başlıyor kitap. Fakat bu kıyamet aslında bir metafor. İnsanların içindeki cehennemin tasavvuru.
“Kıyamet meleği epey gecikmişti, çünkü insan kendi cehennemini çoktan yaratmıştı.” diyor yazarımız… Ve İstanbul’da böyle bir kıyamet günü en son 100 yıl önce yaşanmıştı diyerek kitabın içeriğine göz kırpıyoruz…
Şöyle ki:
Kitabımızın iki anlatıcısı var. Birisi günümüzde geçen hikayenin anlatıcısı Halide… Diğeri ise Osmanlı’nın
Üçüncü Dünya Savaşı sonucu dünya üçe bölünmüştür: Okyanusya, Avrasya ve Doğu Asya. Hikayenin konusu; Okyanusya’da geçmektedir. Okyanusya iktidar partisinin sloganı “Savaş barıştır, özgürlük köleliktir, cahillik güçtür”. Gerçeklik duygusu partinin “çiftdüşün” olarak adlandırdığı bir düşünce biçimi ile manipüle edilmektedir. Çiftdüşün, iki çelişik düşünceyi zihinde aynı anda bulundurabilmek, ikisini de kabullenmek anlamındadır. Böylece zihin bir kavram çorbasına dönüştürülür. Okyanusya’nın dili sadeleştirilmektedir. Sözlükten zıt kelimeler (“Kötü” yerine “iyi değil” kullanılıyor) ya da eş anlamlı kelimeler, anarşist yapılanmaya sebep olabilecek kelimeler çıkartılmaktadır. Böylece kimse Büyük Birader’e muhalefet yapamayacaktır. Dil düşüncenin yansıması olduğuna göre düşünce kodlarını iktidar belirlemeli, zihinleri dilediği gibi biçimlendirmelidir. Dil güçlü olmazsa, iletişim eksikliği olur. Bu da iktidarın işine gelir.
Kitabın ana karakteri Winston Smith, Julia ile yaşadıkları aşk neticesinde içinde yaşadığı sistemi sorgulamaya başlar ve isyan eder. Çünkü duygular, insanları mekanikleşmeden kurtarır. Zaten tam da bu yüzden Okyanusya’da aşk yasaktır. Evlilikler partinin onay verdiği kişiler arasında, sadece üreme amaçlı gerçekleştirilir. Çocuklar ailelerini ihbar etmeye yönlendirilir. Böylece aile bağları kopar ve birey güvenecek kimseyi bulamaz. Evlerin içine konulan tele ekranlar ile yüz mimiklerine kadar her şey gözetim altındadır. Her şeyi duyan bilen gören bir Büyük Birader vardır. BB’e karşı yapılacak en küçük eleştiri ya da itiraz hainlikle suçlanmaktadır. Yanlış düşüncelerde olanları düşünce polisi yakalar ve buharlaştırır.
Okyanusya’da dört bakanlık kurulmuştur: Barış Bakanlığı savaşın, Gerçek Bakanlığı yalanların, Sevgi Bakanlığı işkencenin, Varlık Bakanlığı
Kitaplarla 20242024 Okuma Raporları
Bu seneki en büyük keşfim 
Thomas Bernhard idi. 
Düzelti ile başlayan hayranlığım 
Neden, 
Kiler, 
Nefes, 
Soğuk ve 
Çocuk ile devam etti.
En çok sevdiğim diğer kitaplar:
Romanlar:
Güzellik Bir Yaradır
Thomas Bernhard idi. Düzelti ile başlayan hayranlığım Neden, Kiler, Nefes, Soğuk ve Çocuk ile devam etti.
En çok sevdiğim diğer kitaplar:
Romanlar:
Güzellik Bir Yaradır'VAY Kİ GENÇTİM!'
Dünya edebiyatına Fransa'dan, Fransa'ya daîr herşeyle, yön veren 
Victor Hugo bu kez 
Deniz İşçileri ile sürgün edildiği topraklardan yani Normandiya'nın bir köşesinden; Guernsey Adası'ndan, karşımıza çıkıyor.
Yazarın 
Notre Dame'ın Kamburu, 
Bir İdam Mahkûmunun Son Günü ve 
Sefiller (2 Cilt Takım) 'den sonra okuduğum 4. eseri. İlk üç eser birbiriyle içerik bakımdan ilişkili ve genel olarak din ve toplum normlarını esas alan bir yapıya sahipken, Deniz İşçileri ile Hugo bambaşka bir konu bağlamıyla çıkıyor sahneye; doğa-insan ilişkisi. Ve okur bunu henüz kitaba başlamadan, önsöz kısmında şu ifadelerle öğreniyor; "Din, toplum, doğa, insanın mücadele ettiği üç alandır. Bu üç mücadele alanı aynı zamanda üç ihtiyacına tekabül eder; inanması gerekir, bundan tapınak doğar; yaratması gerekir, bundan şehirler doğar; yaşaması gerekir, bundan saban ve gemi doğar. Ama bu üç çözüm, içinde üç savaşı barındırır. Yaşamın gizemli zorluğu bu üçlüden kaynaklanır. İnsan batıl inanç, önyargı ve doğa güçleri biçiminde üç engelle karşı karşıyadır. Üçlü bir ananke* üzerimizde ağırlığını hissettirir dogmaların anankesi, yasaların anankesi, şeylerin anankesi. Yazar ilkini Notre-Dame'm Kamburu'nda, ikincisini ise Sefiller'de ele almıştır, bu kitapta üçüncüsünü ortaya koyacaktır." Bu ifadelerle Hugo aslında bir okuma sırası da belirliyor gibi.
Bilindiği üzere Victor Hugo uzun betimlemelerden, nitelikli tasvirlerden hoşlanan bir yazın yapısına sahip. Diğer eserlerinde olduğu gibi Deniz İşçileri 'nde de bu teknik hâkim. Hatta neredeyse bir denizci, bir gemi kaptanı kaleminden çıkma bir eser gibi. Uzun tasvirlerin içerisindeki denizciliğe dair terimler okuru sözlükten yararlanmaya zorluyor.
Roman; Gilliatt, Déruchette, Mess Lethierry ve Sieur Clubin karakterleri ana ekseninde ilerler. Gilliatt, Guernsey’li, yalnız, güçlü, yabani sayılabilecek kadar az insanla muhatap
Victor Hugo bu kez Deniz İşçileri ile sürgün edildiği topraklardan yani Normandiya'nın bir köşesinden; Guernsey Adası'ndan, karşımıza çıkıyor.
Yazarın Notre Dame'ın Kamburu, Bir İdam Mahkûmunun Son Günü ve Sefiller (2 Cilt Takım) 'den sonra okuduğum 4. eseri. İlk üç eser birbiriyle içerik bakımdan ilişkili ve genel olarak din ve toplum normlarını esas alan bir yapıya sahipken, Deniz İşçileri ile Hugo bambaşka bir konu bağlamıyla çıkıyor sahneye; doğa-insan ilişkisi. Ve okur bunu henüz kitaba başlamadan, önsöz kısmında şu ifadelerle öğreniyor; "Din, toplum, doğa, insanın mücadele ettiği üç alandır. Bu üç mücadele alanı aynı zamanda üç ihtiyacına tekabül eder; inanması gerekir, bundan tapınak doğar; yaratması gerekir, bundan şehirler doğar; yaşaması gerekir, bundan saban ve gemi doğar. Ama bu üç çözüm, içinde üç savaşı barındırır. Yaşamın gizemli zorluğu bu üçlüden kaynaklanır. İnsan batıl inanç, önyargı ve doğa güçleri biçiminde üç engelle karşı karşıyadır. Üçlü bir ananke* üzerimizde ağırlığını hissettirir dogmaların anankesi, yasaların anankesi, şeylerin anankesi. Yazar ilkini Notre-Dame'm Kamburu'nda, ikincisini ise Sefiller'de ele almıştır, bu kitapta üçüncüsünü ortaya koyacaktır." Bu ifadelerle Hugo aslında bir okuma sırası da belirliyor gibi.
Bilindiği üzere Victor Hugo uzun betimlemelerden, nitelikli tasvirlerden hoşlanan bir yazın yapısına sahip. Diğer eserlerinde olduğu gibi Deniz İşçileri 'nde de bu teknik hâkim. Hatta neredeyse bir denizci, bir gemi kaptanı kaleminden çıkma bir eser gibi. Uzun tasvirlerin içerisindeki denizciliğe dair terimler okuru sözlükten yararlanmaya zorluyor.
Roman; Gilliatt, Déruchette, Mess Lethierry ve Sieur Clubin karakterleri ana ekseninde ilerler. Gilliatt, Guernsey’li, yalnız, güçlü, yabani sayılabilecek kadar az insanla muhatapNotre Dame Cathedral ParisEdebiyat
Notre Dame’nin Kamburu kitabının orijinal adı Notre Dame de Paris’tir. Yani bilinenin aksine kitabın ana karakteri katedraldeki kambur (Quasimodo) değil, katedralin kendisidir.
Bu ufak çeviri hatası kitabın en çok eleştiri aldığı yönün sebebini doğurmuş. Kitabı okuyan kişiler çok fazla mimari, sanat tarihi ve kilise bilgisi olduğundan şikayetçi. Halbuki kitabın yazılım amacı katedrali tanıtmak zaten.
Victor Hugo kitabı yazdığı dönemde bu meşhur katedralin bakımsızlıktan dolayı yıkılması gerektiğini düşünen şehir planlamacılarının fikrine karşı çıkarak, kiliseye dikkat çekmek için bu kitabı kaleme almış. Haliyle istediğini başarmış ki şu an bu kitabı hala okuyoruz, katedral Paris’in göbeğinde duruyor ve her yıl binlerce insan tarafından ziyaret ediliyor.
Gelelim romanımızın içeriğine;
Quasimodo, isminin anlamı yarım kalan demekmiş. Quasimodo, gelişimi eksik kalmış bir beden. Sevmeyi, sevilmeyi sonuna kadar hakeden, yüzüne, bedenine bakılmayacak kadar çirkin bir bedene hapsedilmiş, iyi bir yürek.
Frollo, Notre Dame Kilisesi’nin baş rahibi, bebekken kiliseye terk edilen Quasimodo’yu bulan, onu büyüten bir nevi babalık yapan adam.
Esmeralda, çingeneler tarafından bebekken kaçırılan, güzeller güzeli özgür bir ruh. Keçisi ile sokaklarda gösteriler yaparak, dans ederek geçimini sağlayan bir sokak çingenesi.
Victor Hugo bu üç karakteri güzel bir hikaye içinde kurgulamış.
Katedralin güzelliğini ve önemini vurgularken dini ve adalet sistemini kıyasıya eleştiriyor, Victor Hugo. Katedrali özellikle karanlık olarak tasvir etmesinden bunu net bir şekilde görebiliyoruz.
Kendi nefsine sahip olamadığı için kadınlardan nefret eden baş rahip Frollo bu romanda dini temsil ediyor. Kilisenin ona verdiği yetkiyi kötüye kullanması, suça bulaşması, insanları yanlış yönlendirmesi fakat