Otobiyografik beşlemenin 4.kitabi ve 1hayal kırıklığın öyküsü olan Soğuk, her hastalığın aslında 1ruh hastalığı olduğunu, dışardaki dünyadan hatta herşeyden nefret ederek, bedeli ne olursa olsun yine de hayata tutunmuş olsa da, cevredekiler yine de itici haldedir gözünde...
2. Dünya Savaşı sonrasının baskıcı ve boğucu atmosferinde verem gibi ölümcül 1hastalıkla boğuşan Bernhard ın, hem kendini hem de toplumu sorgulatan durumlarla zor koşullarda, çeşitli kesimlerinden insanlarla 1likte ölümü beklerken, doktorların duygusuz ve bilgisiz olduğu hallerde, yanlış teşhis ve tedavilerinin kendinde her anlamda oluşan kırılmalarda herşeye karşı koyabilme gücünü yine kendinden alarak azim ve kararlılıktan ziyade doktorlarda simgeleştirdiği toplumsal tiksinti ve nefretle beslenerek öfkesiyle çelişkili 1ruh halindeki yazar yine de kendini iyileştirme ve yeniden yaratabilme adına, genç, hasta ve yalnız Thomas'tan Thomas Bernhard yapan en önemli adımlarını anlatmıştır, ~Soğuk, Bir Soyutlama~da...
Akciğerine düştüğü gölgelerde hayatına da gölgeler düşen Bernhard ın yardım almaya gittiği yerdeki çaresizliği ve ordakilerle aynı kaderi paylaşacağı sondaki umutsuzluk ve korkunun sonundaki çöküşün ifadesinde Tanrı nin ne çirkin 1ürünüdür Schwarzach Vadisi, toplumdan dışlanmış olan insanlarla, o topluluğa ait olmaya karar verip, başladığı sorgularda herşey acı verici sanatsal nefes alıp verme işinde şansız sayilanlardandi yazar, tüm yaşamın O'na sunduğu olumsuzluklarıyla... Sonra orada olmaktan değil dışarıdaki hayattan nefretin başladığı doğayla toplumun uyumlu olanlarin arasında nasıl istisna olabilirdi sorgulamasında tutunması gereken 1hayat olduğunu farketmesiyle, bazen de yaşamanın ölümden daha eziyet olduğunda (annesi için durumda), kendini salıvermek karşı koymaktan daha kolaydır