Kralın Laneti
Will HeinrichYazar:
Will Heinrich
Çevirmen:
Zeynep Enez
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
Basım Tarihi:
2024
İlk Yayın Tarihi:
2003
Yayınevi:
Jaguar Kitap
Orijinal Adı:
The King's Evil
ISBN:
9786257027496
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
İnsan doğasına dair okuduğum en iyi ve en tüyler ürpertici romanlardan birisi Kralın Laneti. Okurken ve bitirdikten sonra insan denen varlığa bakışınızı değiştirebilecek, kendi içinizdeki iyiliği, kötülüğü ve şiddetle olan mesafenizi sorgulatabilecek güçte muazzam bir roman.
Resim sanatına gönül vermiş bir gencin bir gün bir müze ziyareti sonrasında kendisini yetersiz hissederek resim yapmayı bırakıp “sıradan” bir hayatı tercih etmesiyle açılıyor metin. Sonrasında karakterin yetişkinlik dönemine gidiyoruz ve tek başına bir kasabada yaşayan, aslında avukatken kendisine kalan yüklü miras sonrası işini bırakıp bir kasabada münzevi bir hayatı seçen karakterimizin bir sabah hayatına şiddet görmüş, kimsesiz bir çocuğun dahil olmasıyla beraber yaşananları okuyoruz. Bu ikilinin ilişkisi ekseninde yazar Will Heinrich, insan denen varlığın en karanlık dehlizlerine giriyor, insan tabiatını didik didik ediyor ve insanın bilmek istediği istemediği, kabullendiği ve hasıraltı ettiği tüm “gerçekliğini” ortaya çok sarsıcı bir kurguyla döküyor.
Metnin bu kadar ürpertici ve güçlü olmasının nedeni konuyu, insan psikolojisinin kompleksliğini ve doğasının karmaşıklığını tanıyan şekilde çok yönlü bir biçimde ele alması. Önce iyilik ve kötülüğü, iyi insan olmakla kötü insan olmayı, bunların neden ve sonuçlarını irdeliyor. İlerledikçe bu meselenin köklerine iniyor; sevgisiz ve ilgisiz büyümenin sonuçları, özgüven yetersizliği, kendini gerçekleştirememenin açtığı yaralar ve uzun vadeli sonuçları gibi meselenin özüne derinlemesine dalıyor Heinrich. İyi nedir, gerçek iyilik nedir, hangi durumlarda gerçek iyilikten bahsedilebilir, hangilerinde aslında iyilik zannettiklerimiz sevgi ve ilgi açlığının aşağılık kompleksine bürünmüş halde ortaya çıkışıdır ve bu şiddetle olan ilişkiye nasıl yansır,
İyilik mi ? Güç mü ?·192 syf.·1000Kitap
5/10
2025 37. kitabı
Okurken kendimi çok tuhaf bir yerde buldum. Başta sıradan bir hikâye gibi geliyor: Joseph adında, hayattan biraz kopmuş, kendine kapanmış bir adam var. Bir sabah verandasında ağır dövülmüş bir çocuk buluyor. “Tamam,” diyorsunuz, “şimdi adam çocuğa yardım edecek, klasik bir hikâye başlayacak.” Ama öyle olmuyor. O noktadan sonra kitabın havası değişiyor, neredeyse tüyler ürperten bir oyuna dönüşüyor. Çünkü bu çocuk Abel, bazen masum görünüyor, bazen de insanın içini ürperten bir karanlık taşıyor.
Kitapta en çok sevdiğim şey, hiçbir şeyin net olmaması. Zaman, mekân, hatta karakterlerin niyetleri bile sürekli muğlak. Normalde belirsizlik beni rahatsız eder ama burada tam tersi bir etki yarattı; sanki hikâye biraz da benim kafamın içinde devam ediyormuş gibi. Joseph’in yardım etme isteğiyle Abel’in üzerindeki o tuhaf güç arasında gidip geldikçe kendime de bakmaya başladım: Gerçekten yardım ederken mi iyiyiz, yoksa güç hissini sevdiğimiz için mi?
Okuması kolay değil, çünkü sizi sürekli diken üstünde tutuyor. Ama o huzursuzluk çok çekici. Kitap bitince de “Ben ne okudum böyle?” diye düşünüyorsunuz. Bence tam da bu yüzden etkileyici: Kapattığınızda kafanızda hâlâ dönüp duran sorular bırakıyor.
Kralın Laneti herkesin seveceği bir kitap değil, ama insanın içindeki gölgeleri merak edenler için çok güçlü bir deneyim. Kısacık ama sanki uzun bir yolculuk yapmışsınız gibi hissettiriyor.
Merhaba,
Kitap hakkında yorumlara baktığımda şaşırdım aslında. Neden şaşırdığımı sonda anlatacağım. Joseph anne ve babasını kaybettikten sonra kendisine kalan miras sayesinde çalışmayı bırakır ve küçük bir kasabaya yerleşir. Joseeph aslında kimliğini ve kişiliğini tam bulamamış, rotasını çizememiştir. Abel’in gelmesiyle ki bence Abel joseph’ in içinde yarattığı henüz küçüklüğünde kalmış bir karakterdir. Yani o yaş travmalarını ifade etmektedir. Abel’in yara bere içinde gelmesi ruhunun derin çürüklerini, içindeki çocuğun yaşadığı vaziyeti gözler önüne serer.
Kitabın son sayfalarında anlatıldığı üzere Abel’ in ölüme giderken anlattığı hayat, Joseph’ in hayatıdır. (Sayfa 169). Ayrıca joseph’in geri döndüğünde ormanda Abel’ i gömdüğü yeri bulamaması hasta kişinin Joseph olduğunun kanıtı bence. Kendi kötü tarafıyla savaşarak ondan kurtuldu. Abel hiç olmamıştı, sadece şizofren Joseph vardı.
Keyifli okumalar diliyorum.
Rahatsız edici türde çok başarılı bulduğum kitaplardan biri oldu Kralın Laneti. Diliyle, kurgusuyla, insan psikolojisine dair sunduklarıyla oldukça güçlü bir eserdi.
Kitapta kendini tam anlamıyla keşfedememiş, yalnızlığını benimsemiş, güvenli alanından çıkamayan, sorumluluk almaktan kaçınan, içine kapanık biri olan Joseph’in bir gün kapısının önünde uyuyakalmış yaralı bir çocuk bulmasını ve o andan itibaren her şeyin nasıl değiştiğini okuyoruz.
İkilinin arasında yaşananlar kitabın en çarpıcı kısımları olduğundan çok detay verip heyecanını kaçırmak istemiyorum ama oldukça tüyler ürperten, insanı geren hatta sinirlendiren bir çok an vardı diyebilirim. Son sayfalarına kadar tansiyonu oldukça yüksek tutması da kitabı sürükleyici yapan şeylerden biriydi. İki güne yayarım diye düşünürken elimden bırakamadım ve bir günde bitirdim.
Yazarın vicdani ve ahlaki ikilemleri işleyiş şeklini de çok sevdim, iyilik ve kötülük arasındaki o ince çizgiyi sorgulatan birçok kısmı vardı. İnsanın karanlık taraflarını, bastırılmış duygularını, komplekslerini sarsıcı bir dille ele alışı çok etkileyiciydi.
Kitabın sonlarına doğru çocuğun gerçekliğini sorgulamaya başladım fakat yazar buna açıkça bir cevap vermemişti. Soruları cevapsız bırakması, kitabı bitirdikten sonra bile düşündürtmesi de ayrıca hoşuma gitti. Acaba çocuk Joseph’in kendi çocukluğunun bir yansıması mıydı, alter egosu muydu, Joseph şizofren miydi? Artık bu soruları düşünmek ve cevaplandırmak okuyucuya kalmış.
Siz de insan doğasının vahşi ve karanlık taraflarını okumaktan hoşlanıyorsanız mutlaka bakın derim.
Kitap hakkında söyleyebileceğim ilk şey “rahatsız edici” olduğu.
Siz evin kapısında uyuyan birini bulsanız ve onu eve alsanız her şeye rağmen ona katlanır ve onunla yaşamaya devam eder miydiniz? Benim cevabım “hayır” olurdu kesinlikle.
Abel anlaşıldığı üzere psikolojik problemleri olan zaman zaman atak geçiren ve kötülükten beslenen bir karakter … ama bunca zaman sabır gösterilmeli miydi?
Kitabın ilk edisyonunu bilmiyorum ama @jaguarkitap ‘tan basıldığında keşke biraz daha dikkat edilseymiş, hani çok söylemek istemiyorum insan kontrol ediyor, gözden kaçan muhakkak olur ama cidden göze batıyor bazı yanlışlar. Okur zaman ve para harcıyorsa yayınevi de bunun karşılığını vermeli.
Herkes Joseph kadar marazi bir sevgi ile yaşayamaz o bile sonunda çıldırıp şiddete başvurdu.
Sorunu görmezden gelerek değil , üzerine gidip çözmeye çalışarak ancak ruhumuzu ve yaşamımızı sağaltabiliriz.
@jaguarkitap lütfen biraz daha dikkat .
Kralın Laneti benim için okurken hem içine çekildiğim hem de zaman zaman durup düşündüğüm bir kitap oldu. İlk başta klasik bir lanet hikayesi okuyacağımı sanmıştım ama olay sadece bir lanetin etrafında dönmüyor güç hırs geçmişin yükü ve insanın kendi içindeki karanlıkla yüzleşmesi gibi daha derin konulara da değiniyor. En çok hoşuma giden şey atmosferdi. Yazar ortamı öyle bir anlatmış ki sanki o karanlık sarayın taş duvarlarının arasında dolaşıyormuşum gibi hissettim. Özellikle geçmişe dair anlatılan bölümler bana daha çarpıcı geldi. Lanetin ortaya çıkış sebebi ve kralın aldığı kararların sonuçları aslında her seçimin bir bedeli vardır fikrini çok net hissettiriyor. Bu yönüyle sadece fantastik bir hikâye değil aynı zamanda güçlü bir karakter çözümlemesi gibi geldi bana. Karakterler konusunda da şunu söyleyebilirim.Hiçbiri tamamen iyi ya da tamamen kötü değil. Bu da hikâyeyi daha gerçekçi yapmış. Kralın kibri ve hırsı beni yer yer sinirlendirdi ama bir yandan da onun yükünü anlamaya çalıştım. Yan karakterlerin bazıları daha derin işlenebilirdi diye düşündüğüm yerler oldu ama genel olarak hepsinin hikâyeye katkısı vardı. Kitapta en etkilendiğim şey lanetin sadece doğaüstü bir olay değil aslında geçmişte yapılan hataların sembolü gibi sunulmasıydı. Yani lanet dediğimiz şey bazen insanın kendi vicdanı olabilir mi diye düşündürdü bana. Bu tarz alt metinleri yakalamayı sevdiğim için okurken daha çok bağ kurdum. Akıcılık konusunda genel olarak iyiydi ama bazı bölümlerde tempo biraz düştü. Özellikle olayların çözülmeye başladığı yerlerde daha sert bir kırılma bekledim açıkçası. Yine de finali tatmin ediciydi çok uçuk ya da zorlama gelmedi.
Genel olarak Kralın Laneti, sadece fantastik bir kurgu değil güç ve sorumluluk üzerine düşündüren bir hikaye. Ben okurken hem karanlık
İyi niyet her zaman iyi sonuçlar doğurur mu?Edebiyat & Roman
Kralın Laneti, yüzeyde sade bir hikaye gibi görünse de derine indikçe insanın iç dünyasını, iyilik–kötülük sınırını ve vicdan kavramını sorgulatan oldukça yoğun bir roman. Will Heinrich bu eserinde büyük olaylardan çok, bireyin iç çatışmalarına odaklanıyor.
Romanın merkezinde Joseph adlı yalnız bir adam var. Joseph geçmişte ressam olmayı istemiş, fakat bu hayalini yarım bırakıp hukuk alanına yönelmiş biri. Hayatında birçok kopukluk var: sanatı bırakmış, duygusal olarak içe kapanmış ve toplumdan uzaklaşmış. Bir miras sayesinde kuzeyde, küçük ve ıssız bir kasabaya yerleşmesiyle hikaye başlıyor. Yazar bu ıssız kasabayı bana göre özellikle seçiyor, yarattığı karakterin içindeki boşluğu ve yalnızlığı doğayla çevrili ama insanlardan uzak bir ortamla yansıtıyor.
Joseph’in hayatı, evinin verandasında yaralı halde bulduğu Abel isimli çocukla tamamen değişiyor. Joseph çocuğa yardım ediyor, onu evine alıyor ve korumaya çalışıyor. Başta bu durum basit bir merhamet hikayesi gibi görünse de ilerleyen bölümlerde olayların çok daha karmaşık olduğu ortaya çıkıyor.
Joseph bana göre romanın en güçlü yönlerinden biri. Çünkü “iyi” olduğunu düşünen ama aslında kendi içindeki boşluğu doldurmaya çalışan bir karakter. Abel’e yardım etmesi saf bir şefkatten çok, kendi yalnızlığını telafi etme çabası gibi duruyor. Bu da romanın temel sorularından birini doğuruyor:
Birine yardım ederken gerçekten onu mu düşünüyoruz, yoksa kendimizi mi?
Burada kitaptaki şu bölümü paylaşmak bu yorumu da destekleyecek. Yazar da romanın için de Joseph karakteri üzerinden bu sorgulamayı yapıyor.
__“İnsanları değerlendirmekte pek başarılı değildim; en azından bir odanın içindelerse. Yargıç olmadığım için şanslıydım doğrusu. Kırıcı olmamak için açıkça ikiyüzlü davranmaya gerek olmasa da, görüşme sırasında ya da
Spoiler!!!Edebiyat
Kitabı okumaya başlamadan önce kitabın ismi yüzünden farklı bir kitap okuyacağım sandım. Tarihi, Bizans dönemi ya da öncesi diye düşünmüştüm. Ama çok pis ters köşe yaptı bana. Böyle bir metin beklemiyordum. Ağır psikolojik dram ve gerilim okudum diyebilirim. Kimi yerlerde kalbim hızlandı, o kadar sinir oldum ki anlatamam.
Kitaptan aldığım iyi ve kötü yanlarımızın ne zaman, nasıl ve de ne şekilde ortaya çıktığını bilemememiz ve de kontrol edemememiz. Ya da şöyle diyeyim geçmişte gereken ilgi ve alakayı görmeyen insanlar, özellikle çocuklar hangi durumlarda nasıl davranılacağını öğrenemedikleri için başına gelen iyi ve kötü şeyler karşısında vereceği tepkileri normal insanlardan farklı bir şekilde veriyorlar.
Baş karakterimiz Joseph ilk gençlik yıllarında içindeki resim yapma tutkusuyla bir resim müzesi'ne gider ve oradaki ressamın resimlerini görünce bunun üstüne çıkamayacağını düşünür ve de bundan vazgeçer. Sonrasında babasının mesleğinden devam ederek (babası hakimdir) avukat olur. Silik bir anne karakteri var, baba hastalandığında o da onunla beraber ölür. Çünkü adam veremdir. Anne sürekli baba ile ilgilendiği için onun da aynı sonu yaşadığını okuyoruz. Ve Joseph'e yüklü bir miras kalıyor. İşini bırakıyor ve ufak bir kasabada bir yeşil ev alıyor kendine. Bayağı izole bir yerde. Ve bir gün sabah ormanda yürüyüşe çıkmak için kapıdan çıktığında bahçesinde uyuyan bir çocukla karşılaşıyor. Abel. Bu çocuk psikolojimi bozdu. İlk başlarda kimsesiz, dövülmüş, eziyete maruz kalmış bir gariban gibi düşünüyor insan. Ama çocuk o kadar kötü ki.
Abel aslında Joseph'in de içindeki kötüyü uyandırıyor. Hayatı boyunca insanlardan uzak, arkadaş edinmeyen bir karakter olan Joseph, ikili ilişkilerde nasıl davranacağını bilemediği için içindeki iyi ve kötüyü kontrol edemiyor. Ya çok
İç huzuruma kavustuğuma göre kitaplarla ilgili içimi dökmeye devam edebilirim.Yıllar önce @ebruaykac 'ın videosunda izleyip radarıma soktuğum ama basılınca anca alıp okuyabildiğim ve çok beğendiğim bir eser oldu. Kısa ama derin, etkileyici, rahatsız, tedirgin edici,insanın benliğine işleyen, sayfalarını ilgi ve merakla çevirdiğim, yarattığı gergin havayı damarlarımda hissettiğim bir kitap okudum.İnsanın ruhunun derinliklerine inen, benliğimizin karanlık dehlizlerine ışık tutan, şiddete giden dikenli yolda bizi dolaştıran vurucu bir eser.İyilik ve kötülük kavramlarının, vicdanın masaya yatırıldığı, insanın çelişkilerinin su yüzüne çıktığı eser hem kurgusu hem psikolojiyi irdeleme ve yansıtmadaki gücü hem de düşündürme ve sorgulatmadaki çarpıcılığı ve derinliği ile okunmaya değer, zihne kazınan bir eser. Kitabın gerilim dolu atmosferi olduğu gibi ruhuma sirayet etti. Irkçılığın da metnin alt temalarından biri olduğunu düşünüyorum.
Joseph Mondrian'ın eserleri ile 17 yaşında karşılaşınca ressam olma hevesini bastıran, sonrasında avukat olan, ailesini tüberkülozdan kaybettiği için bu konuyla ilgili sürekli okuyan, içine dönük, yalnız, renksiz bir adamdır. Tamamen güvenli alanlarda dolaşmaktadır.Bir gün ailesinden yüklü bir miras kalır ve hukuk bürosundaki işinden istifa edip sakin, küçük bir kasabaya taşınır.Bir gün verandasında vücudu çürük içinde bir yetim olan Abel'i bulması ile hayatı bambaşka bir hâl alır. İnsanın içindeki iyi ve kötünün yer değiştirdiği, birbirine geçtiği, sabrın sınırlarının zorlanma derecesiyle insanı şaşırtan,ruhun en gizli köşelerinin deşifre olduğu, kişinin içinde kendisinin bile bilmediği yönlerinin su yüzüne çıktığı derin, akıcı, çarpıcı bir kitap. Kötülüğün hakimiyetinin adım adım ilan edilmesine şahitlik etmek isteyenlere...Tüm kalbimle
Psikolojik gerilim sevenler için rahatsız edici derecede etkileyici bir kitap: Kralın Laneti. Okurken insanın içine huzursuzluk işleyen, tedirgin eden ama tam da bu yüzden elden bırakılamayan bir hikâye. Kitabın merkezinde iyilik ve kötülük kavramları var. Joseph’in Abel’e yaptığı iyilikler gerçekten onun için mi, yoksa kendi yalnızlığını bastırmak için mi? Sayfalar ilerledikçe güç savaşları ve zihinsel çatışmalar derinleşiyor. Finalde ise akılları kurcalayan o büyük soru ortaya çıkıyor: Abel gerçekten var mıydı, yoksa Joseph’in çocukluğunun bir yansıması mıydı? Belki de her şey onun zihninin bir oyunu… Cevaplar net değil ve belki de bu yüzden etkisi daha büyük. İnsanın içinde bastırdığı o karanlık, vahşi duyguların yüzeye çıkışını anlatan, düşündüren ve rahatsız eden bir kitap. Kesinlikle okunmalı.
Yazar Hakkında
Will HeinrichYazar · 0 kitap
Will Heinrich New York'ta doğdu ve erken çocukluğunu Japonya'da geçirdi. New York Times için galeri sergilerini, müze sergilerini ve sanat fuarlarını eleştiriyor, sanatçı ölüm ilanları yazıyor ve ayrıca New Yorker, New York Observer, Hyperallergic, Art in America, Jewish Currents ve Nation için yazılar yazdı. 2003'te Scribner tarafından yayınlanan romanı The King's Evil, 2004'te PEN/Robert Bingham Bursu kazandı ve en son romanı The Pearls, 2019'da Elective Affinity tarafından yayınlandı. Columbia'dan Japonca alanında lisans derecesi ve Bard College'dan MFA derecesi aldı.
