Devrim Efsun Özgür
@Devrim18
Universite
814 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Öldürmenin pek çok yolu vardır.
Karnına bıçak saplayabilirler.
Ekmeğini elinden alabilirler.
Hastalığını iyileştirmeyebilirler.
Kötü bir evde yaşamaya zorlayabilirler seni.
Kendini öldürmeye itebilirler.
Ölesiye çalıştırabilirler.
Savaşa yollayabilirler vs.
Bizim devletimizde bunların pek azı yasaklanmıştır.
B.Brecht
Reklam
Sevgisizliğin insanın damarında kan gibi aktığı bir eser.Niye herkesin çocuk sahibi olmaması gerektiğini harika diliyle dolu dolu anlatan eser. Çocukken yaşadığımız sıkıntıların sonraki hayatımıza nasıl tahakküm kurduğunu yüzümüze çarpmış.Yapayalnız bir kadın olan Acibe 'nin intiharı ile başlıyor her şey.Sonrasında bu tuhaf aileyi yakından tanıyoruz.Her satırında ötekileştirme, ihmal, yalnızlık,kopuk yaşamlar,aynı ev içinde örülü sonsuz duvarlar çarpıyor gözümüze.İnsanların iki yüzlülüğü de kabak gibi çıkıyor ortaya.Özellikle cenazeye gelen akrabalar nezdinde.
Sonra Acibe'nin ablasına bıraktıkları ile sis perdesi yavaş yavaş aralanıyor.Çok sesli bir kitap bu herkesi kendi sesinden dinliyoruz. İlk önce tabuttaki Acibe başlıyor anlatmaya.Okuru sarıp sarmalayan bir eser bu.Elinden bırakmak istemiyor insan .Kitapta beni delirten tabii ki Müsemma karakteri oldu.Keşke Acibe'nin yerine o yok olsaydı, dedim.Bu nasıl bencillik, hissizlik, kalpsizlik.Satırlar su gibu akıp giderken insan kendi "kambur"larını düşünmeden de edemiyor.Toplumun ötekileştirme kapasitesine de lanetler yağdırmadan okunmuyor satırlar.Okudukça Acibe'nin temiz,saf yüreğine,deli zekasına hayran kaldım.Keşke insan zamanında sevdiklerinin kıymetini bilebilse,çok geç olmadan birbirinin yaralarını sarabilse,diye düşündüm okurken.Kitabın dili çok hoş,bu kadar derin bir konuyu gülümseterek yazmayı başarmış.Acibe'nin trajedisini tebessümle anlattığı satırlar ablası Nazenin 'de yalnızlığa, Müsemma 'da sonsuz bir kibre bırakmış yerini. Yazarın dilini de kitabı da beğendim.
Bu kitaba başladığımda duygusal olarak bu kadar etkileneceğimi hiç düşünmemiştim.Claudio ve Cecilia'nın belli bir noktada kesişen ama ayrı ayrı kendi içinde derinleşen hikayelerini okuyoruz.Küba'dan New York'a göç eden Claudio, aşırı düzenli, kontrol canavarı, soğuk,bencil...Cecilla nahif bir ruh, Meksika'dan Paris'e okumak için gelmiş, annesinden yaralı...İkisinin Paris'te başlayıp N.Y'a uzanan uzanan ilişkisinin yanı sıra hayatlarının bir izdüşümünü okuyoruz.Özellile iç dünyaları çok güzel yansıtılmış.Ama beni asıl etkileyen ve metne damgasını vuran Cecilla ile Tom'un vefalı ve anlamlı ilişkisi, kurdukları bağın gücü oldu Hayatın biraz gri renkleri ile boyamış eseri yazar.Özellile "mezarlık"olgusu çok huzurlu işlenmiş. Acının insanı nasıl dönüştürdüğünü, tercihlerimizin sonuçları ile yaşamımızı nasıl şekillendirdiğini çok güzel anlatmış.
Sağlam duygular inşa etmiş Nettel.ilişkilerin derin sentezlerini sunmuş.Aşkı da göstermiş, dostluğu, acıyı ölümü de.İnsanın iç dünyasına ayna tutmuş, yalın ve güçlü bir dille. Geçmiş travmaların hayatımızı nasıl şekillendirdiğini, Pandora'nın kutusundan nasıl fırladığını, ilişkileeimizi nasıl derinden etkilediğini de görüyoruz.
Eseri,severek,beğenerek okudum, akıp gidiyor zaten, içime işledi.
Reklam