Benim olmayan bir garip gülümsemeyle yüzümde,incelik adına,ben geçtim...
Yerini bulmamış bir içtenlik,yanılmış bir saygı ve bir hüzün eğrisi olarak ilişkilerin gergefinde,ördüm ömrümün dokusunu ilmek ilmek.
Beni cam kırıklarıyla anımsasın insanlar ,savrulan bir yaprak hüznü ve dağınıklığı ile...
Yükümü yanlış bedestanlara çözdüm.Ezilmiş bir gül hüznü var yüreğimde.
Saatlerce dayak yemiş bir sanığın çözülmesi içindeyim.
Ürperiyorum.
Bir at kestanesi durmadan yaprak döküyor yalnızlığın sokaklarda ,örtüyor ömrümün ilk yazını
İçimde bir çocuk, yalın ayak koşuyor...🍂