Erkan Berk
@Skyfall963
" Memento mori..."
Çöktüm.
Toprak bile geri itti bedenimi,
“Sen bana bile fazlasın,” der gibi.
Karanlık, adımı ezberledi bu gece;
Ben unuttum.
Gölgeler beni sahiplenirken
dünyanın tüm kapıları yüzüme kapandı.
Çığlık atsam, sesim kendime çarpar, kırılır.
Nefes alsam, ciğerlerim karanlıkla dolar.
Düşerken öğrendim:
İnsanın en derin yarası kendi susuşudur.
Sevdiklerim…
Onlar da gömdü beni fark etmeden,
Birer avuç toprağı umut sandılar.
Ben yavaş yavaş ölürken
kimse gözlerimdeki mezarı görmedi.
Ve şimdi…
Ne gökyüzü beni ister,
ne yeryüzü.
İkisinin arasında
unutulmuş bir ceset gibiyim:
Yaşayan ama ölmüş,
ölen ama gitmemiş.
Karanlık, kulağıma son kez fısıldadı:
“Direnme.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ya bu hayat bir kişi çekilmiyor kardeşim bir kişi daha lazım dememiş de şöyle demiş Özdemir Asaf..;
Gülüş bir yanaşım'dır bir öbür bir kişiye;
Bir'den iki kişiyi döndürür bir kişiye..
Anılarından kale yapıp sığınsa bile,
Yetmez yalnız başına bir ömür bir kişiye.
- Özdemir Asaf
Merhaba Sevdiğim;
Bugün hiç özlemedin mi beni?
Bugün de mi geçmedim
aklının kıyılarından?
Ne olur çekme ellerini karanlığımdan,
Bir sen kaldın dünyada güzel bildiğim.
Zaman zaman senden
uzaklaşmak isteyişimin,
Boşuna olduğunu biliyorum.
Artık kendimden bile kaçabilirim,
Fakat senden asla !
Sen hükmedemediğim kaderimsin benim,
Silemediğim alın yazımsın.
Olduğun gibi seviyorum seni,
Olmanı istediğim gibi değil.
Beni şair ettin,
Beni adam ettin,
Ama bana yazık ettin.
Sensiz bir dünya yaratacağım senden.
Dünya duracak, ama sen durmayacaksın.
Zaman bitecek,
Ama sen bitmeyeceksin.
Bir gün bütün çiçekleri
solacak bahçelerin,
Yıldızlar ışık vermeyecek,
Güneş doğmayacak hiç.
Ama sen solmayacaksın,
Yolun Sonu sen
Telefonunu çıkardı,
el ele durdukları o anı çekti:
Bağlı iki el, sokağın ışıkları, şehir… ve huzur.
Fotoğrafın adı daha sonra şu oldu:
> “Yolun Sonu Sen.”
Ve hikâye böyle tamamlandı.
Bir çarpışma ile başlayan iki hayat,
bir yürüyüşle birleşti.
Aşk gürültüyle değil,
küçük bir “kal” ile kazandı.
Ve bu kez hiçbir şey yarım kalmadı.
Ve SON
“Çok uzun yıllar önce…”
"Çok uzun yıllar önce, yemyeşil bir ormanda, kuşlar şarkı söylerken bir kelebek doğmuş."
Sesindeki kırıklık, rüzgârı bile susturdu.
Skyfall fısıldadı:
“Mira…?”
Mira, “Lütfen, sadece dinle.” dediğinde Skyfall başını hafifçe salladı, gözlerini ondan ayırmadı.
"Kelebeğin kocaman masmavi kanatları varmış ama kimse onu sevmezmiş."
Titreyen bir nefes aldı Mira.
Konuşmak gittikçe zorlaşıyordu.
"Yalnız başına bir papatyanın üzerinde otururken gökyüzü kelebeği görmüş.
Demiş ki, ‘Güzel kelebek… neden yalnızsın?’"
Skyfall hafifçe göz kırptı, Mira’nın elinin titrediğini fark etti.
Mira devam etti:
"Kelebek de cevap vermiş gökyüzüne, ‘Kimse beni sevmiyor…’
Gökyüzü gülümsemiş.
O günden sonra kelebeğin tek sırdaşı olmuş gökyüzü.
Birlikte gülmüşler, birlikte dans etmişler. Mutluymuşlar."
Sesindeki yumuşaklık bir anda kırıldı.
“Ama bir gün…”