Erkan Berk
@Skyfall963
" Memento mori..."
Milyon Kere AytenAlıntı
Ben bir Ayten'dir tutturmuşum oh ne iyi
Ayten'li içkiler içip sarhoş oluyorum ne güzel
Hoşuma gitmiyorsa rengi denizlerin
Biraz Ayten sürüyorum güzelleşiyor
Şarkılar söylüyorum
Şiirler yazıyorum Ayten üstüne
Saatim her zaman Ayten'e beş var
Ya da Ayten'i beş geçiyor
Ne yana baksam gördüğüm o
Gözümü yumsam aklımdan Ayten geçiyor
Bana sorarsanız mevsimlerden Aytendeyiz
Günlerden Aytenertesidir
Odur gün gün beni yaşatan
Onun kokusu sarmıştır sokakları
Onun gözleridir şafakta gördüğüm
Akşam kızıllığında onun dudakları
Başka kadını övmeyin yanımda gücenirim
Ayten'i övecekseniz ne ala, oturabilirsiniz
Bir kadeh de sizinle içeriz Ayten'li
İki laf ederiz
Onu siz de seversiniz benim gibi
Ama yağma yok Ayten'i size bırakmam
Alın tek kat elbisemi size vereyim
Cebimde bir on liram var
Onu da alın gerekirse
Ben Ayten'i düşünürüm, üşümem
Üç kere adını tekrarlarım, karnım doyar
Parasızlık da bir şey mi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Sevgili Lilyum…
Sana sustuklarım var… Her gece boğazıma düğümlenen, söyleyemediğim, içime gömdüğüm sözler var. Yüreğimde kanayan yaralarım, hayalini kurduğum ama hiç yaşayamadığım düşlerim var. Ne çok şey birikti sana dair, ne çok şey sustum kendime bile.
Benim dilimden dökülmeyen, fakat gözlerime gizlenmiş bir ömürlük itiraflar var. Günlerce odamda çalışıyorum, sana söylemek istediklerimi yazıyorum, sonra ezberliyorum. En güzel cümlelerim senin için doğuyor, en güzel şiirlerim seni anlatıyor, en güzel hayallerim seninle başlıyor. “Bir gün karşına çıkıp her şeyi anlatacağım” diyorum, ama seni gördüğüm an kelimelerim tükeniyor. Gözlerin bana değdiğinde dünya susuyor, ben de susuyorum. Lâl oluyorum.
Sana “Nasılsın?” diye sorduğunda, içimden taşan yangınımı anlatamıyorum. Oysa o an yüreğimi açabilsem, senin için nasıl paramparça olduğumu, seni ne kadar çok sevdiğimi, yokluğunla nasıl yaşlanıp durduğumu söyleyebilsem… Ama yapamıyorum. Sen gülünce, bütün hazırladıklarım kül oluyor. Sadece “İyiyim” diyebiliyorum. Oysa iyi değilim Lilyum… Sensiz hiçbir şey iyi değil.
Senin yanında değilken nefesim bile yarım. Senin uzağında mutluluk diye bir şey yok. Benim seni aşkımın merkezine koyduğumdan bile haberin yokken, ben seni hayatımın tek anlamı yaptım. Bilmiyorsun… Belki hiç bilmeyeceksin.
Ve işte ben, sana sustuklarımı acıya boğarak yaşıyorum. Her gece içine hapsolduğum yalnızlık var. Her sabah kırık hayallerimle uyanıyorum. Seninle bir ömrü paylaşmayı düşledim; ama bu aşk, ulaşılmaz bir yıldız gibi uzak bana. Ellerim yetişmiyor, dualarım kavuşmuyor.
Sana sustuklarım var, sevgili Lilyum… Yıllar boyu içimde yankılanacak, hiçbir zaman dudaklarımdan çıkamayacak kelimelerim var. Benim için imkânsız olan seninle bir gelecek… Ama imkânsız bile olsa, ben seni sevmekten
belki derimde
– pek fazla –
yara bere bırakmamış
olabilirsin
ama ruhumun her yerinde
böğürtlen renginde
devasa çürükler
bıraktın.
“Çıkar boynundan at o ipi çocuk!
Salıncaklar mı yok sana?
Kalk hadi o soğuk betondan,
Yatacak başka yer mi yok sana?
Dünya adaletsiz çocuk!”