İnsanın kendiyle olan savaşı bittiğinde geriye sadece o ruhsuz, kıpırtısız barış kalıyordu. Acı çekmiyordum; sadece acının yokluğunu, o derin uyuşukluğu hissediyordum. Kimse bana ulaşamazdı artık. Kimse beni incitemezdi. Çünkü ben, incinecek neyim varsa hepsini o duvarların altında, kendi ellerimle bırakmıştım.