İnsanlara kızmama imkân yoktu çünkü insanların en kıymetlisi, en iyisi, en sevgilisi bana en büyük kötülüğü etmişti. Diğerlerinden başka bir şey beklenebilir miydi..? İnsanları sevmeme ve onlara tekrar yaklaşmama da imkân yoktu. Çünkü en inandığım, en güvendiğim insanda aldanmıştım. Başkalarına güvenebilir miydim..??
...Bir bitki gibi şikayetsiz, bilinçsiz, iradesiz yaşayıp gidiyordum. Yavaş yavaş hislerim kütleşmişti. Hiçbir şeye üzülmüyor, hiçbir şeye sevinmiyordum..
Bu akşam anladım ki bir insan diğer bir insana bazen hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş. Gene bu akşam anladım ki onu kaybettikten sonra ben, dünya da ancak kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim..