Sümeyye DUHAN
@Smmydhn01
26 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Konevî’nin varlık düşüncesinde en önemli konulardan birisi nefs ve nefsin mahiyeti meselesidir. Tasavvufta genel itibariyle “Nefsini bilen Rabbini bilir” sözünden hareketle nefis Tanrı’yı bilmek için aracı bir hakikat olarak kabul edilir. Konevî nefis kavramı ile insanın hakikatine gönderme yapmaktadır ki insanın hakikati (ayn) Tanrı’nın ilminde ezeli bir hakikat olarak bulunur (sübût). İbnü’l-Arabî Tanrı’nın ilmindeki bu bulunuş hâlini vücûd ile değil de sübût kavramıyla, mevcut olan şeyi de ayn veya hakikat kavramıyla karşılamaya özen göstermiştir. Aslında İbnü’l-Arabî ve Konevî’ye göre bir şeyin hakikatinden söz etmek, onun ilâhî ilimde bulunuşundan yani ayn-ı sâbiteden bahis açmaktır, dolayısıyla bir şeyi bilmek de ilâhî ilimdeki hâli ile o şeyi bilmektir. İlâhî ilimde insanın hakikati, gayr-i mec’ûldür yani yaratılmamıştır.
Sürekli başkalarına iyilik yapıp kendini unutan sessizce kırılan ve herkesi memnun etmeye çalışan nahif kalpli insanların yaşadığı duygusal yorgunluğu anlatıyor. Sabrın zayıflık, iyi niyetin ise suistimal edildiği durumları ele alarak okura kendi değerini hatırlatmayı ve "hayır" diyebilmeyi amaçlıyor.
Her insanın içinde biraz da kendinden bulabileceği bir kitap.
Ben buldum sizlerin de bulacağınızdan eminim
Derin bir nefes aldı,
Vicdanı çok ama çok rahattı.
Aldığı derin nefesi verirken,
dudaklarından şu kelimeler dökülmüştü
ALLAH'IM SANA ŞÜKÜRLER OLSUN
Hacı Bektaş Veli Hazretleri,aklı ve ilmi rehber edinmeyi, kibrin ve hasedin zararlarını vurgulamış, insanın özünü düzeltmesinin en büyük ibadet olduğunu vurgulamıştır eserinde insanın ilmek ilmek işlenmesi ve sözleri okadar derinden etkileyen bir zattır ki hayran kalmamak ve ozamanlar da talebeleri olmak ister insan himmetlerini üzerimizden esirgemezler inşaallah...
Hararet nardadır, sacda değil. Keramet baştadır, tacda değil. Her ne ararsan kendinde ara."
Ne içindeyim zamanın,
Ne de büsbütün dışında;
Yekpâre, geniş bir ânın
Parçalanmaz akışında”
der Tanpınar ve sıklıkla malumunuz zaman üzerine yazar, Saatleri Ayarlama Enstitüsü gibi. Peki neden?
Çünkü Bergson okumaya başlamıştır. Tıpkı Proust gibi, Yahya Kemal gibi; Bergson, Tanpınarı da etkiler. Şöyle der Tanpınar;
“Şiir ve sanat anlayışımda Bergson’un zaman telakkisinin mühim bir yeri vardır. Pek az okumakla beraber, o da borçlu olduğum insanlardandır”.
Tanpınar’a göre zaman, “yekpâre geniş bir an” ve “parçalanmaz bir bütün”dür. Bergson’un süre kavramından etkilenen Tanpınar, akıp giden zamanın yerine yaşanan zamanı koyar.
Cennetin kapısında... Oraya girmek isteyen şaire kapıyı bekleyen melek dedi ki; — Seni cennete kim gönderdi, sen kimsin? Şair cevap verdi; — Ben bir insandım. Bir insan demek, bir savaşçı demektir. Bırak beni gireyim!..”
