"Seneca; sadece doğru bir tavırdan doğan mutluluk kalıcı olabilir, zevklerden ibaret bir mutluluk ise gelir geçer, daha hissedildiği anda ölür, diyor. Hiç kimse için yaşamak tek başına yeterli olmuyor, üstüne bir de mutlu yaşamak gerekiyor. Hayatın ancak mutluluğa ait bir alan, bir zaman dilimi haline geldiğinde anlam kazanacağını düşünüyoruz. Hayattan mutluluk istiyoruz, öyle ki bazen ömrümüzü onu beklemekle geçiriyoruz: varlığımız adeta mutlulukla doldurulması gereken boş bir sandık, bembeyaz bir sayfa. Neşemizi daim kılacağı varsayılan bu ödülü elde etmek için didinip durmaya mahkumuz adete hepimiz."
"Hayatımda neşe duyacak hiçbir şey yokken," diyordu karşımdaki genç kadın, "bir ilaçla aptal bir neşe içerisine girmiş durumdayım ve bundan hiç hoşlanmıyorum."