Reklam
Kendimle ilgili korkunç bir şeyin farkına vardım: Sıradan bir sığıntıyım, başka hiçbir şey değil! Hem de hiçbir şey!
Sizin nicedir kutsal bildiğiniz yüce bir düşüncenin birtakım beceriksizlerin, yeteneksizlerin eline düştüğünü ve onu sokaklarda sürüye sürüye tıpkı kendileri gibi birtakım ahmak yaratıklara götürdüklerini gördüğünüzde insanın içini nasıl bir öfke, ne büyük bir acı kaplar bilemezsiniz! Derken bir bakarsınız, aptal çocukların elinde bütün biçimini, uyumunu yitirmiş olarak bitpazarının çamuru, pisliği içine fırlatılmış görürsünüz onu! Hayır! Bizim zamanımızda bu işler böyle değildi ve bizim hiç böylesi amaçlarımız olmadı. Evet, hiç! Ben artık hiçbir şeyi tanıyamıyorum... Yeniden bizim zamanımız gelecek ve bugün sallantıda olan her şey yeniden sağlam bir yolda ilerleyecek.
Yoksa böyle vu işin sonu nereye varır?..
Reklam