O zaman anladım ki bedenimin, kendimi kurtarmak için, en can alıcı saniyede ellerimin gücünü kesmek gibi bir yığın ufak hilesi var, oysa bütün karar bana ait olsa, ölmem bir an meselesiydi.
ufak sessiz harflerden
kırık dökük öpüşmelerden
kurduğumuz
büyük yalnızlık uyumuna uymayan
bir şiir bu
iki dize daha eksiltip
geçeceksin eşikten
ama söyle, söyle nereye
henüz mevsimi gelmemişken
ağaçlardan toplayacağımız
kırmızı rüyaların
çatılarda biriktirmemişken
nar çiçeği yağmurlarını
siyah beyaz filmlerin
kayıp sahnelerinde
buluşmamışken henüz
söyle nereye böyle
neyse boş ver
kötü şairlerin kuruntusu benimkisi...
tüm bulutları göğsüne iğnele
tüm yıldızları yak dudaklarınla
gece yarısı
üçü tam tamına üç geçe
en şık tümcelerini al yanına
al yanına
tüm intihar hüzünlerini
ıslak kedi düşlerini
yürümeye başla
sırça raylar üzerinde...