Sen gittiğinden beri heyecanlanmıyorum, dilim sürşmüyor, elim ayağıma dolanmıyor. Artık seni görünce heyecanlanmıyorum. Sen gittin gideli iyice ruhsuzlaştım sanki, giderken yanında ruhumuda götürmüşsün gibi.
Ben sanırım ruhumu özledim...
Reklam
" Dört duvar bir çatıyı evin yaparsan altında kalırsın. Bir insanı evin yaparsan, evin üzerinden geçebilir bile, işte o zaman ölümü diler sağ kalırsın... "
Evler ne kadar da garip. Dışarıdan bakış da çok sıradalar. İlk bakışta kimisi bakımlı, kimisi hasarlı, kimisi iyi, kimisi kötü ya da belkide birbirlerinin aynılarıdırlar ama her birinin içindeki kaos, neşe, öfke, huzur, sıkıntılar farklı. Ama dışarıdan hiç bir şekilde belli etmiyorlar, anlaşılmıyorlar. Çok normal gözüküyorlar. Kimse de içindekileri düşünmüyor, ev işte diyorlar, dış görünüşünden bahsediyorlar. Dışarıdan sadece bakmakla kalıyorlar, ona göre yorum yapıyorlar. İnsanlar ve evler aslında ne kadar da birbirlerine benziyorlar değil mi?
"Peki ya sanat?"
"Sanat bir illettir."
"Aşk?"
"Bir yanılsama."
"Din?"
"İnancın yerine geçen moda akımı."
"Sen bir septiksin."
"Asla! Septisizm inancın başlangıcıdır."
"Nesin peki? "
"Tanımlamak sınırlamatır."
"Bana bir ipucu ver."
"İp dediğin kopar; labirentte kayboluverirsin."
"Hayatımın en mutlu ânıymış, bilmiyordum. Bilseydim, bu mutluluğu koruyabilir, her şey de bambaşka gelişebilir miydi? Evet, bunun hayatımın en mutlu ânı olduğunu anlayabilseydim, asla kaçırmazdım o mutluluğu"
O gün seni son kez göreceğimi, son kez sarılacağımı bilmiyordum... Bilseydim, böyle mi olurdu? Belki daha sıkı, daha uzun sarılırdım, kokunu içime çeke çeke sarılırdım... Gözlerine bir daha hiç bakamayacak gibi bakardım. Belki son kez öperdim seni... Belki de gitmene izin vermezdim, o günün son olduğunu bilseydim. Zaten hep en ummadığın zamanlarda biter her şey. Hani derler ya "Bu günün son günün olduğunu bilseydin ne yapardın?" Ne yapmazdı ki insanoğlu, ne yapmazdım ki...
Reklam