Yola çıkmak bir hesabın sonucu değil, o bir kader. Kimi kendisine çekeceğine,
kimi peşinden sürükleyeceğine yolun kendisi karar verir. Hesapçılık
kâr etmez bu yüzden. En nihayet zamanı gelince yol yol hesapçılarının hesabını boşa çıkarır.
Yolcu yolu göze alamaz, yol yolcusunu göze alır.
Düşüp kalkmak yolda olmanın icabı, yola düşmenin bedeli. Düşmenin acısını kalkmanın hazzı yok etmese bile azaltırmış. Bu bir teselli. Hiç kuşkusuz aynı zamanda bir ümit. Ve hepsinden önemlisi bir tür düşkünlük.
Düşünce ile dil arasındaki mesafe sanıldığından uzundur; düşünmenin, duymanın, hissetmenin eserleri sözün kalıplan içine dökülmek istendiğinde dil onu bütün çıplaklığıyla dışarıya çıkarmaz; oradan buradan topladığı giysilerle üzerini örtmeye çalışır; kendi kurallarını, kendi olmazlarını da dayatmak ister. Ne denli incitici olmamaya çalışsa da, her ne kadar başkalarınca seyredilebilir hale gelmenin bedelini düşünceye ya da duygulara ödetmemeye uğraşsa da sözün sınırları hem düşünceleri, hem duyguları sınırlar; zira dil başlı başına düşünmeyi de, duymayı da sınırlar.
“Aklın zoruyla seçen” ile “aşkın zoruyla seçen” arasındaki fark seçimin bedelini önemsememektir. Aklın seçiminin sonucu “doğru” veya “yanlış” olarak nitelenebilirken, aşkın seçiminin sonucu bu niteliklerden münezzehtir; yeter ki aşk olsun ve aşk aşk-ı hakiki olsun.
