Freud, kalabalık içerisinde kişiliklerin eridiğini kabul etmekte ve burada iki türlü özdeşleşme görmektedir: sürüyle (grup) yatay özdeşleşme ve şefle dikey özdeşleşme.
Bu kişiler ancak karşılarındakileri "kırarak" var olabilirler: özsaygı edinebilmek için başkalarını küçümsemeleri gerekir, böylelikle de iktidar edinirler, çünkü hayran olunmaya ve onaylanmaya açlık duyarlar.