Bazen kendi kendime konuşuyorum, bir bankta oturan dede gibi yanlız mı olacağım diye düşünüyorum. Galiba bu hayatta ne kadar fazla kalırsan o kadar fazla yaşamak, hemen hayatının bittiğini görürsende devam etmek istersin. Vücuduna giren nefesin verdiği his veya kalbinin atma sesini kendin duyman gibi, o duyguları ve hissi özlemek gibi, Bir insana değer vermek ve onun yaşamasını istemek gibi. Bir gün evlenmiş, her ev kadını gibi 2 çocuk yapmış aynı zaman da ev işi yaparak hayatını bitirmiş biri olmak istemiyorum. Belki sevilmeyebilirim, ama iyi bir dostumun yanım da olmasını istiyorum. Belki bir gün olur bu dediklerim ya yanlız kalırım ya da sevilirim ya da hayatımı klasikleştiririm.
Bir gün bu dünyadan gidersem birinin aklın da yer edinmek istiyorum. Nefret veya sevgi fark etmez, sadece bir göz yaşı sonrasın da unutulmak istemiyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Güneşin dünyaya lutüf olarak sunduğu aydınlık, dünyayı aydınlatırken. Bu dünya da ufak bir peri kızı vardı ve onun kadar minik olan odası. Etrafını izlerdi, oyuncaklarıyla oynardı bir şekilde zamanını geçirirdi. Ama o peri kızının hayal dünyasın da bir sorun vardı. Ne kadar hissetmese de canı fazlasıyla yanıyordu. Yanın da kim olduğu önemli değildi önemli olan yanlızlık bastırdığın da gelen acizlikti. Ayağa kalktı ve yavaşça yatağına doğru ilerledi minik peri kızı. Yatağına uzandı ve yastığına sarıldı, yaptığı hareketlerde acıdan başka bir şey yoktu sadece vücudun da hissetiği acı onu ele geçirmişti bile.
Birbirine düğümlenmiş ruhların asla ayrılamaması, veya geçen mülakaşanın asla sona ermemesi. Bir ruhun sorunu sadece abartmasıydı, diğer ruhun sorunu içinde ki acıları dökememesiydi, sonuncu olanın sorunu ise nefretini birine yormasıydı. Bir ruhun her zaman kendisine iyi gelen ruhu bulamayıp ona benzediğini düşündüğü diğer ruha açılması acizlik miydi? Derler ki, bir ruhun kaldıramadığı duyguları göz yaşıyla dökerdi. Dökerdiki içinde ki o yoğun his yerini boşluğa alsın.
Birine kendini vaz geçilmez hissettirmek öyle olduğunu gösterir miydi? Yoksa istek veya sevgiden geldiğini mi? Bilinçsiz yapılan haraketlerin yapılan kişinin gözünden bakıldığın da ego tatmini görünüyordu ve arkasına saklanmış yaşadıkları.
Mesela yaşattığını yaşar insan cümlesi en doğrusu değil miydi?
Yıllar önce bunu ön gören bir insanın sözünü bir çok insan kabul etmemiş miydi? Ortalama normal ve sağlık sorunları az olan insanların yaşama oranları 70-90 arası yani bu yıllar dünya için az olsa da bir insan için çokça fazla oluyor ve en masumundan en kötüsüne kadar yaşattığını yaşıyor insan...