Neyin sebebiyet verdiğini bilmem ama çok mutluyum. Galiba derin bir nefes aldım. Sorunlarım yok değil elbette var ama napıyim mutluyum işte eskisi gibi umursamıyorum artık. Derin nefesler alıyor ve kötü olmayacağına kendimi inandırıp uyuyorum. Belki birini sevmiyorum ama yanlızlıkta özlenmiyecek kadar kötü değil. İyi geceler baharın esen ilk rüzgarı.
Belki iyi bir tarafını görürüm diye izlemiştim. Ne yazık ki yakınlaştıkça fotoğrafların bile benzer. Anıların bile aynı olduğunu görmüştüm. Belkide ilgin veya ilgi olarak görülen şey bir şey bulamadığın için öyle gözüküyordu. Bence düzelmek istemiyordun ve olduğun kişiliğe ve bu kişiliğin sonuçlarını kabul ediyor ve onlara bağımlı hale geliyordun. Olduğun durumdan çıkmak istediğini düşünmüyorum. Bir zaman kaybı değildin, ama eş değer bir anı olarak listeye geçmiştin. Ne yazık ki hiç bir zaman düzelmiyecektin. Belkide kötüleşmeye devam edeceksin. Bunu izleyebilecek olmak güzel olabilirdi. Moon.
~E
Düşünüyorum ve mutlu oluyorum. Bir aralar bende sevecendim insanların iyiliğini düşünür kullanılırdım. Şimdi kendime bakıyorum da beni bu hale getiren siz değil misiniz? Bu hale sokup sonra hesap soran da siz değil misiniz? Gururumu hiçe sayıp görmeyen... Hatta üzüldüğümü görüp bir kere bile kendi sorunlarınızdan beni görmeyen. Düzgün davransaydınız sertleşmezdim ki... Kalırdım eskisi gibi bende özlüyorum eski kendimi ama geri getirmek ne mümkün ne de çaresi var.
Dünya da ki ufak pisliklersiniz. Size saygı duymak bile kendime saygısızlık gibi hissetiriyorsunuz. Diğer insanların hayatlarına da bunu yapmadan çekip gidersiniz. Umarım son olmuş olurum diğer insanların yıllarca unutamiyacağı acıları çekmek okadar zor olmasa gerek. Öyle değil mi?
Bir sanatçı bir kere fırçayı eline alıp şekil çizdiğinde duramaz. Sadece ara verir ve o arada içinde biriken büyük bir acı olur kopartır içinde ki yaprakları.
O sanatçı değildi aşkı onu şiir yaptı.
Zihninde dolanıyor her saniye beni bırak. Bırak ki bu ruh solsun yoksa kendini yine üzecek.
~ Confusio.
Hava, içindeki kırgınlığı biliyor gibi ağlıyordu. Sanki onun dökemediği göz yaşlarını, gök yüzü teker teker döküyor gibiydi.
Artık öyle bir raddeye gelmişti ki mutlu bile gözükemiyordu. İçinde ne varsa onu ortaya çıkarıyordu. Aynı beyaz bir bulutun kararması gibi karanlığa gömülüyordu... Bazen içindekini atmak bir çözüm sunmaz veya güneşin siyah bulutların arasından çıkmasına izin vermezdi. Papatyanın kurumuş yaprakları kadar yıpranmış ve rengi solmuş ruhtan ne beklenebilir ki?
Yağmur damlaları ve göz yaşları yarışıyormuşcasına akıyordu. Sanki hangisi daha fazla akacakmış gibi.