"Her şey üstüne gelip,
seni dayanamayacağın bir noktaya getirdiğinde, sakın vazgeçme," diyor Hz. Mevlâna ve ekliyor:
"Çünkü orası kaderinin değişeceği yerdir..."
Hatırla, ne demişti Nietzsche:
"Düşün, kim üzebilir seni senden başka?
Kim doldurabilir içindeki boşluğu sen istemezsen?
Kim mutlu edebilir seni, sen hazır değilsen?
Kim yıkar, yıpratır sen izin vermezsen?
Kim sever seni, sen kendini sevmezsen?
Her şey sende başlar, sende biter."
hayatımızı ne bizi unutmuş insanları hatırlamakla
ne de canımızı acıtacak anıları
anmakla geçirmelıyiz.
Şunu bir kabullenelim
Bazı şeyler yaşandı ve bitti.
Mevlâna'nın şu sözünü hatırlatacaksın:
"Benim hayatımı yargılamadan önce
benim ayakkabılarımı giy ve
benim geçtiğim yollardan, sokaklardan, dağ ve ovalardan geç.
Hüznü, acıyı ve neşeyi tat.
Benim geçtiğim senelerden geç.
Benim takıldığım taşlara takıl.
Yeniden ayağa kalk ve aynı yolu tekrar git benim gibi.
Ancak ondan sonra beni yargılayabilirsin."