İşte Müslümanlık budur. Çevresindeki insanlarla uğraşmak yerine kendisi ile uğraşır. Kendi yanlışlarıyla savaşır. Nefsinin acı meyve veren fidanlarını gör, onları buda, yararlı meyve veren bir ağaç olması için ona aşı yap! Gerçek müslüman hep savaş halindedir. Savaşı bitmez. Son nefesine kadar cihat eder.
Reklam
"Bülbül neden yuvasını gül yapraklarıyla sıvamıştı?
İnsan aşık olduğu şeyi böyle kullanır mı?
Bazen bülbülün güle olan aşkı o kadar zirve yapar ki, bülbül gülün saçlarını yolar. Hiçbir yaprak kalmayana kadar, sinirini alana kadar yolar. Sonra yapraksız, goncasız dala bakar, ağıt yakar. Yolduğu yaprakları alır yuvasına taşır,duvarlarını gül yaprağı ile süsler. Yaptığı zulüm değil, sitemdir. Amacı aşkıyla yandığı güle ağıt yakmaktır. Sadece ağıt yakmak için bütün yaprakları yolar.
Sonra gider, gonca gülün karşısına dikilir, yorgun düşünceye kadar güzel şarkılar söyler. Gönlünü alır gülün. Gonca, bülbülün sesiyle bütün acıları unutur, tekrar açmaya başlar."
"Bülbül neden başka bir şeye değil de dikenleri, ayaklarını tırmalayan güle aşık oldu?
Çünkü biliyor ki, asla güle sahip olamayacak,asla vuslata eremeyecek. Böylece güle olan aşkı hiç bitmeyecek. Dünyada vuslata eren aşk, gerçek aşk değildir. Vuslat, sevginin musluğunu kapatır. İnsanın yanlış halde en çok sevdiği ateş aşk ateşidir.
Vuslat dünyada aşk ateşinin suyudur. Ateşi söndürün."
Hayat bir oyuna benzer. Önceden yazılmış bir oyun...
İrade ile yürüdüğümüz yolda, sahnede görülmeyen bir suflörün fısılkılarıyla kelimelere tekrar edip, oyunumuzu oynuyoruz.
Ne kadar irade diye inatla diretirsek diretelim, suflörün fısıldadığı kelimelerden başka bir şey söyleyemiyoruz.
Aile... Anne...Baba...Akrabalar...Kim seçti? Kendimiz mi?
Yoksa tamamen bir tesadüf manzumesi mi?
Tesadüf, tesadüf... bu kelimeyi milyonlarca defa, her şeyin başında kullanırsak bile her an gelişen olaylara yetiştiremeyiz. Zavallı...
"tesadüf"
Dili olsa, yeterrr!... Bütün bu olanlarla ilgim alakam yok demez miydi?
Çünkü her şey KADER...
Her insan aslıhda gurbettedir. Gurbettedir ki bir türlü huzur bulduğu bir yer bulamaz. Tıpkı ırmağın sularına salınmış kayık gibidir. İrade sadece bir gölge...
Reklam